Mi znamo naš put i što nas čeka

Davno je spoznato da je negdje na ovim prostorima periferije Evrope, da o njoj i ne govorimo, klasna borba zamrla i da je radnička klasa razbijena i pacifikovana. I površna analaiza na stanje u radničkoj klasi nam očito govori da je ona, ne samo idejno dezorjentisna, razbijena, nego i čak “uplašena” pred silom diktature kapitala i nije sposobna na iole ozbiljniji klasni otpor i borbeno organizovanje. Sve bitke radničke klase i uopšte svih obespravljenih proleterskih masa na ovim prostorima kreću iz početka. To je i posljedica istorijskih potreba za novim klasnim bitkama u novim okolnostima i sa starim novim sredstvima i metodama borbe.

Nastavi čitanje

Slijediti liniju

  U trenucima kada odnosi u svijetu polako idu ka usijanju, po onoj -„samo što nije puklo“, a negdje stalno i puca i čini se da neće nikada ni prestati, svaki ozbiljan politički subjekat mora imati odgovor na to „pucanje“, odnosno kontrolisani ili nekontrolisani haos.

  Svi oni koji su podigli crvenu zastavu i žele da je slijede neće daleko dogurati ako ne budu slijedili ono što se naziva „revolucionarnom linijom“. A revolucionarna linija je uvijek ista, od kada je kapitalizam zavladao svijetom i od kada je ta ogromna većina potlačenih, nazvana proletarijatom, krenula u svoje bitke sa vladajućom klasom. Nastavi čitanje

Okupacija, ropstvo i rat

  Lepeza opšteg raspada, kada sve izgleda od danas do sjutra, a istina uzmiče pred hiljadu laži, tragikomično se batrgajući u tom carstvu apsurda, naša je stvarnost. Kao što je stvarnos da se sve što je humanističko i vrijedno izvrgava ruglu. Da „aveti zla“ nadiru, sigurni da je opet došlo njihovo vrijeme. I kada milijarde potlačenih smjerno, a sve više i borbeno, čekaju to „sjutra“. I kada nekoliko miliona kapitalističkih svinja živi u strahu od tog „sjutra“.

Šta reći o okupaciji balkanskih naroda?

Nastavi čitanje

O bitnom

  Nakon raspada SSSR-a devedesetih na velika zvona je oglašen “kraj komunizma” i najavljeno uspostavljanje novog svjetskog poretka pod dominacijom SAD i zapadnog imperijalizma. Tada započinje nagla vojna  ekspanzija i pokušaji “disciplinovanja” ostalih naroda – intervencije u Iraku, Jugoslaviji, Avganistanu, Libiji… Istovremeno se ispod te gole sile neoliberalna diktatura  nametala kao jedino rješenje za sve te narode koji su, sa svojim “istorijskim kašnjenjem“, trebali da  prihvate gubitak svog nacionalnog suvereniteta i identiteta.

Međutim, ovaj prvi pokušaj nadnacionalnih struktura krupnog kapitala da preko sile SAD imperijalizma uspostave novi svjetski poredak nije uspio. Niz tzv. obojenih revolucija  je bio poslednji pokušaj neoliberalnih globalističkih  struktura da uspostave svijet po tom konceptu.

Nastavi čitanje

O nacionalizmu još jednom

  Devedesetih godina kada je nacionalističko ludilo zahvatilo manje-više sve jugoslovenske narode, malo je bilo njih koji su istupili jasno protiv rata i za suprotstavljanje nacionalizmu, posebno velikosrpskom kao najjačem i najagresivnijem. Taj glas se nije mogao čuti od opšte pomame svih tih masa, koje su pokrenute propagandom režima kidisale da se, zbog svog socijalnog propadanja,  jednom za svagda „osvete“ Hrvatima, Bošnjacima, Albancima pa i Srbima. Cijena tog ludila je bila ogromna – desetine hiljada poginulih i preko milion raseljnih i stravični zločini koji su obelježili završetak dvadesetog vijeka.  Bilo bi normalno da se izvukla pouka iz svih tih katastrofa i stradanja . I ona se u suštini izvukla od strane samih masa, iako je za to trebalo skoro tri decenije. I  te mase ne žele više da staju pod te nacionalističke barjake. Nastupila su neka druga vremena. Danas Srbi neće da ratuju za Kosovo, Albanci za veliku Albaniju, Hrvati za Hrvatsku do Drine, a Bošnjaci ni za odbranu, a ni za unitarnu BiH. I tako redom. Ali sve ove mase imaju jedan strahoviti problem koji moraju da riješe, a to je što su na vlasti u svim njihovim  državama iste one klike koje su započele sve te ratove. Isti ti nacionalisti koji su se samo prilagođavali datim okolnostima i nisu se odrekli svojih suludih zločinačkih planova, pod diktatom mnogo jačih moćnika. Isti ti nacionalisti i bivši „komunisti“ koji su postali obični kriminalni karteli za pljačku sopstvenog naroda i  poslušnici moćnika. Šta je danas Vučić u Srbiji nego pokušaj  jednog  presvučenog  nacionalističkog  ludaka da sprovodi interese krupnog kapitala i omogućuje nesmetanu pljačku razbojničkoj bandi u njegovom okruženju. Šta je danas Đukanović nego marioneta zapadnog imperijalizma koji nacionalno pitanje koristi za održanje na vlasti i pljačku. Šta je jedan Tači nego bivši borac za oslobođenje sopstvenog naroda koji se odrekao svoga cilja. A renegati su uvijek bili najgora ološ. Šta je danas Izetbegović nego razbojnička bitnaga koja na nesreći bošnjačkog naroda profitira. Šta je taj Dodik u BiH nego obični kleptoman koji se stavio u službu i druge države i drugog imperijalizma. I tako redom.

Nastavi čitanje

Tri parole koje vode

  U istoriji političkih i  klasnih sukoba veliki značaj su odigrale parole koje su u “jednom dahu”, sa par riječi, izražavale suštinu protesta, otpora i bunta. One su u tih par riječi, ukoliko bi ih mase prihvatile, bile te “vodilje” koje bi davale potrebnu snagu da se istraje, jačajući samu odlučnost pobunjnih.

Parola koja je bila iskra revolucije u Rusiji je bila poklič žena: “Hleba!”. Ta iskra je pokrenula izmučene mase, da bi svoju revoluciju završile onom poznatom parolom: “Sva vlast sovjetima – zemlja seljacima, fabrike radnicima!“.

Za vrijeme Drugog svjetskog rata parola: “Smrt fašizmu – sloboda narodu!”, kojom se završavao svaki proglas i govor, bila je toliko jaka da je vjerovatno  više doprinjela mobilizaciji narodnih masa za borbu za oslobođenje zemlje, nego sva ostala ubeđivanja, obećanja i pozivi na to.

Devedesetih godina kada su mase željele da se oslobode od autoritarnog vođe  jednog zločinačkog nacionalističkog režima izbačena je parola: „Gotov je!“ i mase su je prihvatile. Istina, ta parola je i posle upotrebljavana u raznim prilikama, ali nije imala tu snagu, jer nije bila u „duhu vremena“, odnosno mase nisu imale potrebu za njom.

Nastavi čitanje

U susret ratu!

  Treći svjetski rat je pred nama i on je već počeo u mnogim svojim segmentima. To se, prije svega, ogleda u ubrzanoj militarizaciji kroz naoružavanje i ogromni porast vojnih budžeta u skoro svim zemljama.

Ogleda se i u sve većoj eskalaciji sukoba na sve većem broju tačaka širom planete, kao da je cio svijet poludio.

To se ogleda u nemilosrdnoj spirali trgovinskih ratova koji dobijaju višestruke oblike.

To se ogleda u stalnim i sve dubljim potresima na berzama i pretnjom kolapsa cjelokupne finansijske piramide.

To se ogleda u globalnom kretanju obespravljenih masa, koje su se pokrenule u svom egzistencionom strahu i borbi za opstanak. Pokrenuli su se u taj “istorijski stampedo” sa imperijalnih periferija ka tvrđavama imperijalne moći da se spasu od beznađa, ali i da osvajaju i ruše to “kolonijalno zlo”.

To se ogleda u naglom jačanju fašističkih “aveti prošlosti” koji imaju snažnu podršku od samih režima.

I to se ogleda u gaženju svih međunarodnih i drugih normi koji je bio uspostavio sistem globalne kapitalističke diktature, i gdje sada ti najmoćniji predstavnici diktature nameću pravila ponašanja koja se zasnivaju na sili i samo goloj sili. Pokušaji nekih novih podjela svijeta od strane tih imperijalnih centara moći samo ih čine privremenim saveznicima i sve više vodi ka neminovnim sukobima. Istovremeno se dosadašnji savezi nalaze pred potpunim raspadom usled prijetnji tog opšteg globalnog udara.

Kako u tom globalnom sukobu da se postave balkanske zemlje i balkanski narodi?

Nastavi čitanje

Anti-imperijalistički poziv protiv izbora za Evropski parlament

Antimperijalistički poziv na bojkot izbora u EU 2019:

Dole EU! Dole imperijalizam! Živeo internacionalizam!

“Svaka reakcija je ista; ako ne udarite, neće pasti.“ (Mao Zedong).

Izbori za Evropski parlament, koji se održavaju od 23. do 26. maja, odlična je prilika da se izrazi distanciranje, mržnja i pobuna protiv EU. Vodeće sile u EU na ovim izborima pokušavaju ogromnim naporima da stvore naizgled “demokratski” legitimitet, pokušaj koji je osuđen na neuspjeh, jer svakim danom sve više pokazuju svoj reakcionarni karakter. Činjenica da EU nema ništa zajedničko sa “demokratijom” pokazala je ne samo podrška fašističkog pučista Guaidoa u Venecueli, učešće u ratu u Siriji i Libiji, ili instaliranje otvorenih fašističkih marioneta u Ukrajini, dok je čvrsto usidrena u ideji samopoštovanja EU. Predsednik Evropske komisije Jean-Claude Juncker je to jasno izrazio rečima: “Nema demokratskih izbora protiv EU ugovora”. Samo je iluzija pomisliti da se EU može “ukinuti” ili “reformisati”, o čemu danas govore samo oportunisti i reformisti. Kao anti-imperijalisti i revolucionari stoga želimo da čvrsto stanemo na stranu potlačenih naroda, eksploatisanih radnika i masa i pozovamo na sve veće aktivnosti protiv farse izbora EU na osnovama međunarodne solidarnosti: Dole EU! Dole sa imperijalizmom! Živeo internacionalizam!

Nastavi čitanje

Bješe jedna Crna Gora

  Ako se iko na Balkanu može pohvaliti svojom slobodarskom tradicijom, bez ikakvog istorijskog romantizma, to je svakako mala Crna Gora i njen slobodarski narod. I to ne treba posebno dokazivati.

No, danas su nastupila neka druga vremena, gdje ne treba posebna pamet da bi se dokazalo da je malo šta ostalo od tog patrijarhalnog i etičkog svijeta. To je bila istorijska nužnost i crnogorsko društvo se modernizovalo. Problem je što je ta njegova opšta modernizacija, koja je trebala da bude izraz nastavka tih opštih etičkih vrijednosti, slobodarske tradicije, uz rušenje ropstva žena, i proširivanja opštih individulanih prava i ekonomskog egalitarizma, sa slomom tzv. socijalizma i raspadom Jugoslavije, krenula u nekom drugom pravcu.

Odbrana crnogorske državnosti i nacionalne samobitnosti u proteklim decenijama je bila jedina svijetla tačka. Sve ostalo je teška mrlja i ne treba posebno dokazivati da je taj narod  trenutno izgubio svoj slobodarski duh, pristajući na ropstvo, kako od stranih okupatora, tako i od domaćih vlastodržaca, odnosno uske pljačkaške klike.

Nastavi čitanje