AGITPROP
SAOPŠTENJE
Partija rada je pokrenula akcije lijepljenja plakata i dijeljenja propagandnog materijala u više gradova BiH s ciljem da ukaže na permanentno podsticanje, održavanje, ali i kontrolu nacionalističkih tenzija od strane vladajućih struktura u Banja Luci i Sarajevu. Tako se stanovnici srpske nacionalnosti stalno plaše da će izgubiti svoja prava i postati stanovnici drugog reda u budućoj BiH, dok se stanovništvo bošnjačke nacionalnosti plaši da je BiH pred raspadom. Bez obzira na prikrivene i stvarne ciljeve ovih pljačkaških vrhuški, jasno je da se ovim « doziranim » nacionalizmom samo želi skrenuti pažnja potlačenoj radničkoj klasi, nezaposlenima i ostaloj sirotinji sa stvarnih socijalnih problema, odnosno sprečavati ih u namjeri pružanja većeg klasnog otpora.
Partija rada je posebno bila izazvana akcijama fašističke organizacije « Obraz » koja već godinama nesmetano djeluje u Srbiji, i koja je proteklih dana širila plakate otvoreno pozivajući na rušenje BiH kao države svih njenih naroda, nazivajući je « tamnim vilajetom » .
BiH i jeste tamni vilajet, ali ne posebno za Bošnjake, Srbe ili Hrvate, već za radnike i osiromašene slojeve svih nacionalnosti koji su gurnuti u beznađe.
Partija rada poziva omladinu u BiH da se aktivnije suprotstavljaju svim fašističkim i klerofašističkim grupama, jer su oni razervna armija kapitalizma koji pokušava da se još održi na istorijskoj sceni.
Partija rada će nastaviti da djeluje na jačanju klasne svijesti među obespravljenim slojevima u BiH kako bi oni povratili vjeru u svoju snagu – vjeru da mogu uspješno voditi klasne bitke sa pljačkaškim sistemom, sve do klasnog rata za njegovo rušenje.
NE NA IZBORE – U MARŠ GLADNIH RADNIKA I NEZAPOSLENIIH - U POKRETE MASA!
U Srbiji se zahuktava predizborna kampanja. Psi opštenarodne pljačke, bilo da se nazivaju pozicijom ili opozicijom, raznim međusobnim dogovorima pokušavaju da nastave sa dosadašnjom praksom otimanja budućnosti sopstvenom narodu. Istovremeno kod njih svih postoji izvestan strah da bi se pokreti masa u svetu mogli preliti i na ulice gradova Srbije. Oni će se truditi da izbori što pre prođu, kako bi sve u suštini ostalo isto, jer to odgovara svim političkim partijama. Zato je i budžet za narednu godinu u Srbiji napravljen tako da zadovolji samo one koji mogu trenutno ugrožavati postojeći sistem, a to su srednji slojevi. On nije pravljen za poboljšanje položaja radništva koje svakodnevno ostaje u sve većem broju bez posla, već za policajce, državne činovnike, sve one koji su na "državnim jaslama" i koji su najbolji branitelji postojećeg poretka. Ta srednja klasa je ta koja se buni u okviru postojećeg sistema, čuvajući njegove temelje, jer time najbolje čuva svoju poziciju. Tako da imamo paradoksalnu situaciju da su umesto radnika policajci u štrajku i na ulici u protestu; korupciju koja je proglašena za najveće zlom sistema, dok se istovremeno za sve slučajeve krupnog kriminala ubrzano štancuju "oproštajnice grehova" – dogovor o otkupu grehova ili kupovina kućnog pritvora koji nikog ne obavezuje; masovne ubice i ratne zločince čije su knjige bestseleri; sirotinju nad čijom se nesrećom prave uspešne tv emisije. I sve to podržava ta srednja klasa koja je za Kosovo u Srbiji ali i za Evropu. Ona je nešto između - prilagodljivo. Ona malo protestuje, malo se etablira u sistem, malo krade i malo protestuje protiv korupcije. Ona je servilna i "prkosna". Ona je infuzija kapitalističkog sistema. Ona je oslonac izborne mašine.
Ali mase su se u svetu pokrenule i to niko više ne može zaustaviti, sem sposobnosti kapitalizma da ih gurne u svetski rat, odnosno uvede jezivu diktaturu modernog fašizma. I jedino čime se bavi vladajući establišment po evropskim državama je da osluškuju huk masa, odnosno da gleda kako će sačuvati svoj kapital. Oni malo odvažniji kleče pred fašističkim ikonama nadajući se da to jedino može spasiti Evropu.
U tom svom sveopštem metežu pseudolevičari, uglavnom sastavljeni od tih istih srednjih slojeva i sa istom malograđanskom svešću, izvode razne performanse i demonstracije sa pokličima o konačnom krahu kapitalizma - pod uslovom da on sam odšeta sa istorijske scene…
Nek pucaju okovi starog sveta!
Neka cveta sto različitih pokreta masa!
Nek jača revolucionarni pokret!
Smrt kapitalizmu!
BLOKADE FAKULTETA
KAO OBLIK KLASNE BORBE
Blokade fakulteta koje se odvijaju na Filozofskom i Filološkom fakultetu u Beogradu su dokaz da studentska borba poprima i oblike političke borbe. Jasno je da su najčešće inicijalna kapsula svih ovakvih protesta studenti raznih revolucionarnih grupa. Kao što je jasno da u studentskim forumima fakulteta režim instalira predstavnike svojih partija. I tu činjenicu treba ogoliti do kraja. Da studenti Srbije procene koje stavove zastupaju suprotstavljene strana, odnosno čiji su stavovi u njihovom neposrednom interesu.
Zahtevi studenata koji su u blokadi nisu ništa radikalnije od zahteva svih studentskih protesta održanih ovih godina, naročito ispoljenih u Hrvatskoj. I oni se mogu svesti u dve osnovne parole: “Znanje nije roba” i ”Besplatno školstvo”. Znači, ništa novo u odnosu na prethodne protest. No ono što je novo je situacija u kojoj se nalazi društvo u Srbiji . Kriza koja potresa kapitalizam dodatno podiže nervozu kod vladajućih krugova u Beogradu. Blokade fakulteta im direktno otežavaju poziciju pred predstojeće izbore. Pokušaj žigosanja revolucionarne levice za organizatore blokada na fakultetima može samo da podigne njen ugled među studentima. Pogotovo ukoliko oni preko svojih predstavnika uspeju da blokade što duže održe. Time bi izašli kao politički pobednici iz ovog sukoba.
AGITPROP
BiH
Srbija
Nastavlja se...
SRBIJA I FAŠIZAM
Da li je fašizam u Srbiji nova pojava, poput naraslog fašističkog pokreta u Evropi, ili taj fašizam ima i neke posebnosti karakteristične samom društvu u Srbiji, odnosno njenoj državi?
Ne treba posebno isticati doprinos Srbije tokom Drugog svetskog rata kako fašističkom evropskom poretku, tako i antifašističkom pokretu. Ovde se radi o novom talasu fašizma koji je zahvatio skoro celu Evropu, a koji u Srbiji ima neke svoje specifičnosti. Fašizam u Evropi ima u suštini prepoznatljive odrednice. U Srbiji je to nešto drugojačije. Fašizam u Srbiji se ne može u potpunosti i jasno definisati. To je konglomerat razih shvatanja, uticaja i ciljeva.
Kao prvo, fašizam u Srbiji nosi snažan pečat neuspelog velikosrpskog lokalimperijalističkog ratnog projekta da Srbija, bolje reći režim Beogradu, upravlja prostorom bivše Jugoslavije, ako već ne može celim Balkanom. Još se nisu ohladile usijane glave po Srbiji od bajatih pašićevskih ideja, i koji su devedesetih godina prošlog veka u prljavim ratovima doživele svoju kulminaciju, a po kojima Srbija treba da određuje i kroji sudbinu drugim narodima. Svest da je to nerealno u ovom trenutku ne umanjuje njihove želje da ništa manje ciljeve ostvare u drugim istorijskim okolnostima. I te snage i ideje su još vrlo jake.
Kao drugo, u Srbiji se, zbog sveopšte krize, neprestano izbacuju nove generacije nezadovoljnih mladih ljudi koji svoje utočiste i sigurnost nalaze u fašizmu. Zbog sopstvenih interesa režim u Beogradu ove mlade ljude drži pod kontrolom u okviru raznih „patriotskih“ grupa. To je dovelo da se i u Srbiji tokom protekle decenije formirao novi fašistički pokret sličan svim istoimenim pokretima u drugim evropskim državama, sa osnovnim ideološkim pokličem: Srbija Srbima! Ovaj pokret ima sve odlike trenutnog evropskog fašizma, odnosno da se kombinacijom tzv. uličnog nasilja i marša kroz institucije osvoji vlast. Taj pokret ima snažnu podršku crkvenih, nekih državnih krugova, kao i snaga ruskog imperijalizma.
Kao treće, u Srbiji je prisutan i tzv globalni, odnosno moderni fašizam oličen u snagama globalne neoliberalne diktature, koji se protive interesima ruskog imperijalizma, pokušavajući da Srbiju pretvoriti u bastion odbrane tzv. zapadnih vrednosti. Ovi moderni fašisti žele trenutni marionetski status Srbije još više učvrstiti pod dominacijom krupnog kapitala, pod izgovorom da Srbiju treba uvesti u civilizaciju, prethodno je očistiti od svega azijatskog.
I kao četvrto, jedan deo društva, koji smatra da zastupa levičarska opredeljenja, suprotstavljanje modernom fašizmu pokušava graditi na nacionalsocijalizmu.
Sama vlast u Srbiji nema jasnu ideološku orijentaciju i ona je pragmatično spremna na sve kompromise u zavisnosti od odnosa snaga, kako onih spolja tako i na unutrašnjoj političkoj sceni. Režim tako nije gadljiv na još veću fašizaciju društva, podstičući to i sam u određenim situacijama, odnosno spreman je da sarađuje i sa neinstitucionalnim snagama fašizma.
PR rada je već isticala da će se simbioza raznih fašističkih tendencija, kao i vlasti i fašista, neminovno desiti, bez obzira na njihove razlike i netrpeljivosti. Ujediniće se pred jednom prostim zadatkom - spasiti kapitalizam. Ta činjenica da može propasti osnov na kojima su oni iznikli i egzistiraju na političkoj sceni će ih naterati u zagrljaj. Uostalom, kao što su to već na ovim prostorima tokom Drugog svetskog rata radili četnici, ustaše i ostali fašisti pred naletom antifašističkog pokreta.
Svedoci smo da se ujedinjenje fašista, kao i njihov sinhronizovani nastup već svakodnevno odigrava u samoj praksi. I time se neće ništa radikalno promeniti, već će se samo dovršiti započeti proces – proces stapanja krupnog kapitala, državnih institucija i fašističkih grupa. Srednji slojevi društva možda neće ni mnogo gunđati (Bože, kako smo se lako privikli na fašiste...). I to će imati samo značaja za malobrojne antifašističke grupe da se još više ideološki profilišu i bolje organizuju.
No ono što je potpuno izvesno je da će Srbija i dalje biti jedno posrnulo, siromašno i razoreno društvo sa ogromnom stopom nezaposlenih i gladnih, sa daljim uskraćivanjem preostalih radničkih prava, u kome haraju banke, multinacionalni kapital, domaći oligarsi, razni mafijaše i razne obaveštajne službe, jednom reči - pop, žandar, žbir i lopov.
Partija rada zastupa stav da samo radikalni narodni pokret, koji će biti antiimperijalistički i antifašistički, i čije će jedinice umarširati u Beograd i druge glavne gradove bivše Jugoslavije, istorijsko je razrešenje svih nemogućih stanja u kojem se nalazi ogromna većina društva. Svi ostali stavovi koji ne idu na rušenje kapitalizma i u sferi su pregovaranja sa sistemom, traženje nekih pogodnosti od samog sistema, obično su politikanstvo i nemaju ništa zajedničko sa revolucionarnim pokretom naroda svijeta. U suštini takvi stavovi su proizvodi istog kapitalizma koji ovim surogat suprotnostima pokušava tupiti oštricu klasne borbe narodnih masa sveta.
Partija rada upućuje poziv svim mladima radnicima, nezaposlenim i siromašnim da daju svoju doprinos u jačanju antifašističkog pokreta u Srbiji. Jačanjem antifašističkog pokreta se direktno ruši poslednja odstupnica kapitalističkog sistema.
Ne treba posebno isticati da će fašisti, u ime svih kapitalista Evrope, uskori izbaciti staru parolu : Ko nije sa nama, taj je protiv nas. I tu će biti u pravu. Trećega neće biti.
Smrt fašizmu - sloboda narodu!
NOVI TEROR TURSKOG REŽIMA
Turska vojska je krenula u novi pohod na Kurdistan. U skladu sa promenama na vojnom vrhu režim u Turskoj je usvojio i novu strategiju borbe protiv kurdskog pokreta i kurdskog naroda. Svetska kriza i rat imperijalizma protiv naroda sveta su dali zeleno svetlo svim režimima imperijalističke internacionale da mogu, bez bojazni od osude tzv. međunarodne zajednice, da vode ratove ograničenog karaktera i rešavaju svoje unutrašnje probleme i ostvaruju pljačkaške interese.
"Hemijski Nedžet Ozel" je naziv novouspostavljenog komandanta turske vojske koji je ovo ime "zaradio" za samo nekoliko dana ratnih operacija, a što naznačuje ciljeve i karakter ovog prljavog rata. Očito da cilj turske armije nije samo odmazda i pokušaj uništenje PKK kao reprezentativne vojne i političke sile kurdskog naroda, već da ograniči narastajući uticaj kurdskog pokreta, odnosno odloži pitanje davanja osnovnih nacionalnih prava kurdskom narodu kao i njegovog prava na samoopredeljenje. Istovremeno je to i uvod u novi vid militarizacije Turske koja želi u narednom periodu pokazati da njena vojska treba da igra veću ulogu, ne samo u očuvanju poretka i gušenju narodnog otpora, već i u ostvarenju regionalnih imperijalnih ciljeva turskog režima. Tu svakako treba dovesti u vezu sa daljim planovima zapadnih imperijalista u regionu, situaciji i Siriji i odnosa zapadnog imperijalizma i Irana.
Upotrebom hemijskog oružja, kao i strategijom da se napadima na sela primora seljaštvo da napusti cele teritorije i tako oslabi podrška kurdskom pokretu, nova je taktika turske vojske. Ratna dejstva turske vojske u Južnom Kurdistanu se odvijaju pod patronatom SAD, uz podršku kvinslinške vlasti u Iraku i u sadejstvu iranske vojske. Uništavanje infrastrukture po selima, kao i spremnosti iračke vlade da podstiče migraciju seljaka je samo novi primeri genocidne politike nad narodima koji se bore za slobodu i ne pristaju na diktate imperijalizma.
Broj poginulih civila po selima i boraca kurdskog pokreta je sve veći.
Međutim, ovaj rat samo jača snagu kurdskog naroda, dok solidarnost i podrška kurdskim narodu se manifestuje u Turskoj, Evropi i drugim delovima sveta. Omladina Južnog Kurdistana je organizovala masovne žive štitove protiv napada turske vojske, a pripremaju se i marševi ka planinama gde se vode borbe. Kurdske organizacije planiraju u mnogim gradovima duž granica sa Irakom da formiraju živih štitova. Ovim aktivnostima će pridružiti i Majke mira, iako turska policija na svaki način pokušava sprečiti jačanje mirovnog pokreta. Politički značaj mirovnog pokreta u ovom trenutku je nesumnjiv, jer turski režim može iskoristiti sadašnje svetske okolnosti i počiniti masovne zločine.
Solidarni sa kurdskim narodom u njegovoj borbi za samoopredeljenje!
Dole kolonijalna fašistička diktatura Turske!
AGITPROP BiH
Nastavlja se...
STAV PR
PR je od svog osnivanja podržavala pravednu borbu albanskog naroda na Kosovu za svoje pravo na samoopredeljenje.
Posle intervencije NATO pakta došlo je do sloma militantnog velikosrpskog nacionalizma i stavljanje Srbije i Kosova pod dominaciju zapadnih imperijalista.
Političke elite u Beogradu i Prištini i dalje koriste tzv. albansko pitanja za ostvarenje svojih unutarpolitičkih ciljeva. Nepriznavanjem Kosova kao samostalne države režim u Beogradu koristi kao razlog da nezadovoljstvo masa u Srbiji stalno usmerava u drugom pravcu, povremeno raspirujući nacionalističku mržnju, kao i da na tom pitanju dobije što veće povlastice od zapadnih imperijalista. Krajnji cilj režima u Beogradu nije da povrati dominaciju nad Kosovom, jer zna da je to nemoguće, već da izgradi što povoljniju poziciju na Balkanu. Zamrzavanje postojećeg stanja u odnosima sa Kosovom i odugovlačenje u uspostavljanju potpunih odnosa između dve države je, po proceni režima u Beogradu, karta koja na duže staze može biti od koristi za njih.
Politička elita na Kosovu je svesna da je rešavanje odnosa sa Srbijom dug proces i da im takva situacija u suštini odgovara, jer albanske mase će teže krenuti u otvorenu pobuni protiv marionetske vlasti, i svojoj borbi dati klasni i antiimperijalistički karakter, dokle god postoji pretnja od Srbije. Međutim, teška ekonomska situacija na Kosovu, sve veće nezadovoljstvo u masama, kao i spoljni u unutrašnji pritisci određenih snaga, primoravaju vlasti u Prištinu da preduzme korake na uspostavljanju potpune kontrole nad celokupnom teritorijom Kosova i naprave iskorake iz statusa protektorata.
Marionetski vlasti u Beogradu i Prištini nemaju vojne snage za neke radikalnije poteze, pogotovo bez saglasnosti svojih mentora. Nikakvi veći sukobi i destabilizacija regiona nisu u ovom trenutku i interesu zapadnog imperijalizma, jer bi bilo kakva eskalacija nasilja vodila otvaranju mnogih pitanja na Balkanu, a što bi u krajnjem ishodu moglo voditi gubljenju pozicije zapadnog imperijalizma u ovom regionu.
Srpske i albanske mase, preokupirane svakodnevnim životnim problemima, nisu spremne ni na kakve sukobe i otvorene su za saradnju. Međutim, postojeće nezadovoljstvo masa u srpskom i albanskom narodu ne može iskoristiti revolucionarni subjekat koji je slab. Nacionalistička i neoliberalna svest u masama trenutno preovlađuju nad demokratskom proleterskom svesti. Svaka pojava i jačanje proleterske svesti, kroz otpor uspostavljenim klasnim odnosima, u startu se minimizira i razbija od strane struktura vlasti, vladajuće kapitalističke klase, potkupljenih sindikata i medija koji su u njihovim rukama. No kriza imperijalizma svakim danom dovodi do jačanja i fašizma i antifašizma na teritoriji cele Evrope. Od mogućnosti imperijalizma da zavede fašizam u Evropi, kao i snage ruskog imperijalizma da ojača svoje prisustvo u Srbiji, zavisi i priroda budućih odnosa između Srbije i Kosova, odnosno na području celokupnog Balkana.
PR smatra da se zajedništvo među albanskim i srpskim narodom ne može graditi u uslovima diktature krupnog finansijskog kapitala, odnosno ono se može graditi samo porazom imperijalizma na Balkanu.
Narodni heroji Boro Vukmirović i Ramiz Sadiku ubijeni su tokom Drugog svetskog rata od strane Italijanskih fašista na Kosovu. Kada su hteli da ih streljaju odvojeno, oni su zahtevali da budu streljani zajedno. Streljani su zagrljeni.
PR je za mir i protiv sukoba između albanskog i srpskog naroda. Odlučno je protiv fašističkih hordi na Kosovu instruiranih od strane beogradskog režima, kao i onih snaga u albanskom narodu koji rešenje nacionalnog pitanja albanskog naroda vide kroz stvaranje etničke države na «albanskom etničkom prostoru». PR podržava pravo naroda Kosova da se izjasne s kim i kako ce živeti, odnosno da li ce to biti u okviru samostalne države Kosovo, ujedinjenog sa Albanijom ili u zajednici balkanskih naroda. Ali PR je za ravnopravni status svih naroda na Kosovu. To se ne može ostvariti u uslovima sadašnje marionetske vlasti na Kosovu, mešanjem beogradskog režima u prilike na Kosovu i protektoratom imperijalista. To se može ostvariti samo radikalnom promenom društvenih odnosa u Srbiji i na Kosovu. Parola – «svi Albanci u jednu državu» isto je tako fašistička i pogubna za albanske mase, kao što je to u praksi pokazao velikosrpski poklič – «svi Srbi u jednu državu».
Za ravnopravnost i bratstvo albanskog i srpskog naroda!
Za zajednicu balkanskih naroda!
Živeo antiimperijalistički pokret naroda Balkana!
JULSKE VATRE
Sedamdeset je godina od kada su najbolji predstavnici jugoslovenskih naroda u porobljenoj Evropi rekli NE fašizmu, dižući oružane ustanke u Srbiji, Crnoj Gori, Sloveniji, Hrvatskoj, BIH i Makedoniji. Tada je rečeno NE „Novoj Evropi“ koja je u namjeri uspostavljanja hiljadugodišnjeg poretka na kraju završila na smetlištu istorije kao najveći zločinački projekat do tada.
Zbog sveopšte krize kapitalizma i pokušaja odbrane njegovih pozicija, danas su u Evropi ponovo oživljene i ojačane ideje fašizma u starim, a i novim formama. I to novo nadiranje fašizma traži i istorijski odgovor, jer će u suprotnom biti zaboravljene posljedice njegove prvobitne pojave na istorijskoj sceni.
Posle razbijanja Jugoslavije, u prvom redu od od strane bivših „komunista“ koji su preuzeli nacionalističku i fašističku ideologiju, i desetogodišnjeg klanja, razaranja, progona i stradanja jugoslovenskih naroda, marionetski režimi, pod diktatom svjetskog kapitala, ponovo oživljavaju ideje zajedništva. No sada su te ideje zajedništva naroda tzv. Zapadnog Balkana pod okriljem „Nove Evrope“ i u novom poretku. Za razliku od Hitlerove Evrope, sadašnja Evropa nije još Evropa koncentracionih logora, deportacija i smrti, ali ubrzano preuzima neke forme tog vremene, pokušavajući da im da „humanistički karakter ”, kao što su prisilne deportacije, zabrane kretanja i stvaranja geta za pojedine etničke skupine, napadi na strane radnike, Rome, azilante, sužavanje građanskih i socijalnih prava, jačanje uloge države i njenog represivnog aparata, sveopšti kontrola i nadzor stanovništva, potpirivanje rasne mržnje… I može se samo pretpostaviti u kom pravcu sve to može završiti ukoliko kriza potraja, odnosno ukoliko sve veći otpor pobunjenih masa dođe do tačke da se otpor prevaljivanju krize na pleća radničke klase i osiromašenih slojeva pretoči u zahtjev za promenom osnova kapitalizma, odnosno rušenje tog sistema.
Ponovne integracije među narodima bivše Jugoslavije su pozitivan proces. Time se dodatno slabe forme domaćeg fašizma i koji više nema snagu da samostalno izazove veće sukobe i vode ratove, jer je pod direktnom kontrolom i u zavisnosti od sistema globalnog terorizma. Ali ta integracija neće oslabiti već ojačati prisutnost modernog fašizma uopšte. Fašizam nije jedna istorijska epizoda, već imanentno stanje kapitalizma koji poseže za njegovim najagresivnijim formama prilikom svake veće krize, a svjetska krizi kapitalizma još traje i svakodnevno se produbljava.
Posle 70 godina od ustanka naroda Jugoslavije imamo u svim novonastalim državama prisutnost fašističkih organizacija i respektivno prisustvo te ideologije. Posebno je zabrinjavajuće da ova ideologija nalazi sve više uporište među mlađom populacijom. Zato je neophodno uporno voditi borbu da mase ne zahvati ponovo fašističko ludilo, jer bi posljedice bile strahovite za sve narode. No glavni istorijski obračun obespravljenih masa sledi sa globalnim fašizmom, kao što je i glavni obračun antifašističkog pokreta bio protiv Hitlerovog fašizma kao najjače njegove snage. To znači da se i buduća borba mora voditi protiv agresivnog imperijalizma u krizi, odnosno globalnog fašizma danas oličenog u tzv. evro-atlanskoj internacionali (multinacionalni kapital sa NATO kao vojnom silom za odbranu njegovih strateških interesa). Marionetski režimi u Srbiji, Hrvatskoj, BiH, Crnoj Gori, Makedoniji, Kosovu i Sloveniji, kao sluge ove internacionale, samo će jačati sadašnje forme fašističkih organizacija koje drže u rezervi za odbranu poretka, odnosno i zbog nemogućnosti da NATO interveniše svuda po svijetu protiv otpora pobunjenih naroda.
Jačanje antifašističkog i antiimperijalističkog pokreta u novim uslovima na prostoru bivše Jugoslavije je istorijski imperativ. Ne da bi se očuvala uspomena na partizanski pokreta kao najsvjetlije stranice u našoj istoriji, već da bi se vodila borba protiv fašizma u novim istorijskim okolnostima.
Smrt fašizmu - sloboda narodu!
Revolucionar Vlado Dapčević
AGITPROP
BiH, Srbija...
Nastavlja se...
POLITIČKA POBEDA
Aktivizam koji su pokazale udružene levičarske grupe, povodom odražavanja NATO konferencije u Beogradu, u političkom smislu je pobeda i naznaka većeg otpora postojećem sistemu i imperijalističkoj dominaciji. Ta politička pobeda se ogleda pre svega u jedinstvenom nastupu levičarskih snaga, a posebno što otpor NATO dominaciji u Srbiji je iskazan i od snaga koje nisu desničarske i peta kolona ruskog imperijalizma.
Selektivan odnos režima prema protestima koji su ovim povodom održani, najbolje govori koga marionetski režim u perspektivi smatra glavnim protivnikom. To se najbolje videlo kroz odnos policije prema učesnicima protesta. Za razliku od skupova u u organizaciji ekstremnih desničara, internacionalistički i antiimperijalistički skup Anti-NATO kampanje bio je brutalno razbijen od strane policije. Nasrtanje policijskih snaga na mirni i ne masovni skup levičarskih demonstranata je i naznaka da će represija režima jačati prema svim onim snagama koje nastupaju sa suprotih klasnih pozicija - odnosno onih koji ustaju protiv diktature kapitala, represije režima, imperijalističkog ropstva.
Hapšenje pripadnika Anarho-sindikalističke inicijative, Crvene akcije i Partije rada prilika je za jačanje ovih organizacija, kao i jačanje uverenja da se samo jedinstvenim i masovnim pokretom narodnih masa može uspešno voditi borba protiv imperijalizma i NATO-a kao njegove reprezentativne sile - sile globalnog terorizma.
GLOBALNI TERORISTI I NJIHOVE SLUGE
Da li jedna zemlja može da padne niže nego što je to slučaj u odnosu Srbije prema NATO paktu?
Deset godina od bombardovanja od strane NATO pakta, Srbija se sprema da stane u red za prijem u organizaciju koja je najmoćniji zaštitnik modernog fašizma.
Ovde se ne postavlja pitanje opravdanost NATO intervencije na Srbiju kako bi se se zaustavile horde Miloševićeve soldateske koje su, posle poraza u Hrvatskoj i BiH, krenule da haraju po Kosovu. Ovde se radi o budućnosti jednog naroda - da li će narod u Srbije pristati da se odrekne svog prava na slobodu? Nije sramno priznati kapitulaciju pred jačom silom i zapasti čak u ropstvo. Sramota je odreći se prava na otpor i pobunu. Danas je to pravo sadržano u otporu modernom fašizmu, odnosno NATO-u kao njegovom najagresivnijem predstavniku.
Globalni teroristi su proglasili mnoge države, narode, pokrete svojim ciljem i objavili im rat. I taj spisak je svakodnevno sve širi. Na taj istorijski izazov se mora odgovoriti. Mora se prihvatiti ili rat za slobodu ili ropstvo. Trećeg nema.
Nedostatak ljudstva i proširenje rata protiv naroda sveta primorava fašizam na sve masovnije regrutovanje žive sile u zemljama koje su pristale da služe zločinačkoj alijansi. Temeljna ekonomska kriza kapitalizma koja svakodnevno izbacuje na hiljade osiromašenih na ulice gradova, primorava marionetske režime da ubrzaju regrutovanje mladih u tzv. profesionalnu vojsku. Time ovi režimi pokušavaju slamati nezadovoljstvo koje vlada u narodnim masama, dok daljom militarizacijom društva olakšavaju sebi i sprovođenje diktatorskih mera i u drugim sferama društvenog života. Ne treba posebno isticati da će ovi regrutovani vojnici u stvari biti plaćene ubice čiji ce zadatak biti da ratuju protiv drugih naroda i oslobodilačkih pokreta, nemilosrdno ubijajući isto tako sirotinju kao što su i oni sami. Očito je da će usled agresivne propagande, nedostatka perspektive, sve manje prilika da se ode u svet u potrazi za poslom, mladi ljudi sve više tražiti priliku da obuku uniformu, ne pitajući se mnogo koga će da ubijaju i za čije interese ratuju.
Na dan kada je hrvatska vlada donela odluku o učešću hrvatskih vojnika i u rat u Libiju, hrvatski predsednik se u znak potpore ovoj odluci provozao ulicama Zagreba u tzv. NATO-tramvaju, verovatno ne sluteći da je tim činom potvrdio svoje mesto u redu saradnika okupatora.
Crnogorski vlastodršci se prosto utrkuju u servilnosti spram novih gospodara. Bez trunke srama se ističe da su i crnogorski vojnici u Avganistanu, i likuju što su oni vladajuća garnitura koja i dalje uživa simpatije svojih gospodara.
Ne treba posebno podsećati da je kleptokratija u BiH, Kosova i Makedonije spremna na sve što se od njih zatraže, samo da im se sačuvaju privilegije koje donosi trenutni status protektorata.
Srpska marionetska vrhuška oprezno nastupa u pripremi naroda za slanje vojnika u «mirovne misije». Paraliza privrede i besparica koja vlada je dobra prilika da se stalno promoviše « uspešnost izvoznih poslova vojne industrije », kao i hvalospevi o « ogromnim vojnim kreditima Turske i dobijanja besplatne američke vojne pomoći »...
PR podseća da svi vojnici koji budu regrutovani ne idu na piknik, već su legitimni cilj svih boraca oslobodilačkih vojski, svih onih snaga koji učestvuju u ratu protiv globalnog terorizma. I PR pozdravlja svaku pobedu oslobodilačkih vojski nad ovim plaćenim ubicama.
U Beogradu se tokom juna održava konferencija NATO-a. Režim pokušava medijskom tišinom i na mala vrata da stavi narod Srbije pred svršen čin, odnosno, da se prihvati da je članstvo u NATO-u nešto što se « isplati ».
Zadatak svih antifašista je da u trenutku održavanja konferencije iskažu svoj protest. Pružiti i simbolički otpor - da se vidi da je i u narodu Srbije posejano seme narodnog otpora. Ne otpora fašističkih i nacionalističkih bandi kojima NATO uskraćuju pravo na njihov domaći fašizam, već otpor koji u sebi nosi internacionalizam kao što je to istorija već pokazala.
Partija rada kao svoj cilj postavlja organizovanje političke i druge borbe protiv prisustva NATO-a i institucija imperijalizma, sve do oružane borbe za oslobođenje od okupatora. (Program PR)
NASTAVLJA SE...
Ustavni sud u Srbiji se muči kako bi našao pravnu formulaciju o zabrani neregistrovanih fašističkih organizacija, a čime se samo pokušava zamagliti stvarna suština da vlast, niti društvo u Srbiji nisu nikad ozbiljno želeli da se obračunaju sa svojim fašizmom.
Aktivisti PR će nastaviti da uništavaju fašističke grafite širom Srbije, koji se primećuju u sve većem broju i koji sve manje smetaju i građanima i vlastima.