Završna rezolucija Treće konferencije ICOR-a

Treća svetska konferencija, novembar 2017

I – Treća svetska konferencija revolucionarne svetske organizacije ICOR, osnovane 2010. godine, održana je ove jeseni 2017. godine u Evropi. Učestvovali su delegati iz 31 organizacije članice iz 28 zemalja, kao i 5 gostujućih delegacija. Ostali delegati nisu mogli prisustvovati zbog reakcionarnih viznih režima i propisa ili represivnih mera u njihovim zemljama.

II – Dnevni red i pravila procedure predloženi od strane Međunarodnog koordinacionog komiteta (ICC) su prihvaćeni uz obostranu saglasnost. Drugarica Monika, iz MLPD-a Nemačka, (glavna koordinatorka  ICOR-a), kao i 4 kontinentalna koordinatora jednoglasno su izabrani u predsedništvo. Konferenciju je veoma dobro organizovao Multilateralni organizacioni kadar, sastavljen od 75 drugarica i drugova iz šest zemalja.

III – Od Druge svetske konferencije ICOR je napredovao u broju članica a posebno u kvalitetu;  sada ima 50 organizacija članica iz 42 zemlje. U sklopu Pakta solidarnosti sa kurdskim narodom i ICOR brigadama u Kobaniju, kampanje ICOR-a povodom stogodišnjice oktobarske revolucije i rada Kontinentalnih koordinacija izgradili su se mnogi novi odnosi. ICOR se razvijao i teži da postane stabilan revolucionarni faktor sa rastućim uticajem i da se dalje razvija u pogledu organizacije kao i u ideološko-političkom smislu. Međusobno poverenje dodatno se produbljivalo; ovo je posebno izraženo u konstruktivnoj proleterskoj kulturi debate, uprkos ostalim ideološko-političkim razlikama. Konferencija je naglasila potrebu svih članica ICOR-a da, kao što je navedeno u Statutu, “moraju sarađivati sa poštovanjem i učiti jedni od drugih u zajedničkoj borbi.”

IV – Rad prvog dana se fokusirao na uvodni govor ICC-a koji je vodila glavna koordinatorka a posle kog je sledila diskusija o ekonomskoj i političkoj situaciji i zadacima Konferencije. Drugog dana održana je intenzivna diskusija o izveštaju o radu ICC-a, koji je unapred predat svim delegatima radi pripreme. Rad ICC-a jednoglasno je prihvaćen kao korak napred, a izveštaj je jednoglasno prihvaćen nakon živahne i delimično kontroverzne diskusije.

Nastavi čitanje

Mali režimi trebaju velike gospodare

  Zavadi i podijeli da bi se lakše vladalo je poznata formula svih vlastodržaca, bilo malih ili velikih. Ovi mali diktatori će pokušati zastrašiti, zavaditi, podijeliti ili pokušati potkupiti predstavnike klase kojom vladaju, dok će ovi veliki istom metodom natjerati narode i sve te male režime u besmislene podjele, svađe i krvoproliće, da bi ih lakše pljačkali. To je opštepoznato mjesto. Poznato je to ovdje na Balkanu iz više razloga – jer se tu permanentno ukrštaju interesi velikih sila, što je Balkan mješavina mnoštva naroda, nacija, religija sa stalnim tavorenjem na periferiji imperijalne koncentracije kapitala i što su vladajuće klike režima balkanskih zemalja, zbog svoje objektivno male snage, posebno sklone da ispoljavaju svoj podanički mentalitet. Oni to čine da bi opstali na vlasti i povećali mogućnost svoje pljačkaške kamarile, odnosno, da bi se “upisali u nacionalnu istoriju”.

Nastavi čitanje

Solidarnost sa grupom Yorum

  Pozdrav iz Turske,
  Kao što već znate; posle neuspešnog pokušaja puča 15. jula 2016.; fašistička vlada Stranke pravde i razvoja (AKP) proglasila je vandredno stanje u Turskoj. Odmah po izglasavanju, vlada je povećala aktivnosti u napadima i terorisanju mnogih revolucionara. Naš muzički sastav bio je jedna od meta ovih napada.

  U samo jednoj godini, naš kulturni centar (İdil Kültür Merkezi) bio je četiri puta meta policijske racije. U svakom napadu policija je slamala i razbijala naše instrumente, cepali su notne i akordne sveske, svako ko se tog trenutka našao u prostorijama centra bio je priveden i mučen. Posle racije u novembru 2016. uhapsili su sve naše članove, prikazujući naše zelene majice koje nosimo na sceni, naš mesečni kulturno-umetnički časopis kao i “čekić” kao dokaze zločinačkog udruživanja! Ipak, naši članovi su oslobođeni u martu 2017.

  Međutim, agresija fašističke AKP vlasti nas nije usporila. Vlast je zabranila naš veliki concert u Istanbulu koji je bio zakazan za 23. april 2017. Mi se nismo predavali, održali smo koncerte na krovovima zgrada u četiri predrgađa Istanbula u isto vreme, na dan našeg zabranjenog koncerta.

Nastavi čitanje

Bili smo i bićemo!

  Partija rada je organizacija obespravljenih, onih koji hoće da se bore protiv diktature kapitala i imperijalizma.
  Bili smo odlučno za mir i protiv rata među jugoslovenskim narodima. Jasno smo ustali protiv nacionalizma, posebno velikosrpskih nacionalista koji su bili glavni pokretači i akteri rata na jugoslovenskom prostoru, a njih smo posebno označili jer su bili najjača sila – vojno, materijalno i brojčano i što je JNA stala na njihovu stranu.
  Bili smo za pravedni odbrambeni rat hrvatskog naroda od agresije.
  Posebno smo bili za odbranu cjelovite BiH i nasrtaja velikosrpskih i velikohrvatskih nacionalista da je komadaju – “Bosna se dijeliti neće, jer se dijeliti ne može”.
  Bili smo za povratak svih izbjeglica u svoje domove u Hrvatsku, BiH, Kosovo i Srbiju i osuđivali politiku tzv. etničkog čišćenja.
  Svim srcem smo bili za pravednu borbu albanskog naroda na Kosovu da se oslobodi čizme Beograda.
  Bili smo čak, u krajnjoj mjeri, i za intervenciju najvećih terorista na svijetu NATO snaga, da bi se zaustvaio rat i pogrom na Kosovu, jer jugoslovenski narodi nisu stvorili silu koja bi sama mogla uspostaviti mir i zaustaviti taj niz neprekidnih ratova i stradanja.
  Bili smo za i aktivno učestvovali u petooktobarskom rušenju režima u Srbiji.
  Bili smo aktivni u borbi za samostalnost  Crne Gore.
  Kada su ratovi završeni, naš cilj su postale te obespravljene mase koje su, još pod mamurlukom od nacionalizma, nevješto pokušavale da se suprotstave nadolazećoj diktaturi kapitala i neokolonijalne zavisnosti od imperijalista.

 

Nastavi čitanje

Stav PR – Kapitalisti hoće “socijalizam”!

  U ovom opštem haosu nam se sve češće i glasnije od strane svijeta kapitala plasiraju ideje da socijalizam i nije tako loš.

  Da li je ovaj svijet skroz poludio?

  O čemu se u stvari radi?

  Da li je to posljedica činjenice da zemlje koje su bar nominalno još socijalističke postižu najvišu stopu razvoja uz skladne društvene odnose? Da li je to posljedica da u vladama kapitalističkih zemalja sjede ljudi koji su nekad bili inficirani ljevičarskim idejama? Ili je to samo posljedica istorijske nužnosti smjene sistema prošlosti i ulaska u novu epohu socijalizma?

  Sva ova pitanja-odgovori su samo jedan djelić suštinskog odgovora u ponašanju kapitalističke bande.

Nastavi čitanje

Nove okupacije i borci za slobodu

  Militarizacija i okupacija Evrope od strane SAD se nastavlja nesmanjenom žestinom. Vojni budžet Evrope se višestruko uvećava. SAD i NATO gomilaju trupe i opremu na granici sa Rusijom. Malograđanska Evropa je uplašena od Rusije, a sve više i od SAD. Zato malograđni sve više podržavaju fašističke ideje i fašiste po Evropi koji preuzimaju vlast, željni da naprave „istorijski revanš“. Rusija se dodatno militarizuje i naoružava. I sve zemlje užurbano kupuju oružje i opremu, uglavnom od SAD i Rusije. Tako ove dvije vojno najmoćnije imperijalističke sile u krizi zarađuju ogromne profite, dok Kina i ostali imperijalisti takođe žele da uđu u taj krug vojne profiterne. Kroji se neka nova mapa imperijalne podjele svijeta, a što znači da opadanje moći najmoćnije imperije, u ovom slučaju SAD, neće proći bez mora krvi i ratova. To potvrđuju i svakodnevne nove tačke sukoba koje prijete opštim svjetskim ratom.

Nastavi čitanje

O psima na lancu klasnog neprijatelja

  Kada se osvrnemo vijek ipo unazad u vezi revolucionarnog ljevičarskog pokreta, vidimo da je tu bilo nevjerovatnih uspona i padova, kako u teoriji i u samoj praksi. Kratak hronološki pregled nam otkriva zanimljve periode.

  Svakako je period stvaranja idejne osnove revolucionarnog pokreta, posebno sa “Komunističkim manifestom“ i kasnijim djelima klasika marksizma, bio kamen temeljac koji je bio superioran u odnosu na sva tadašnja shvatanja u pokretu, posebno anarhističkim tendencijama koje su se do danas pokazale kao nešto što ne može, izuzev pozitivnog suprotstavljanja kapitalizmu, da izgradi neku novu afirmaciju u konkretnom istorijskom odnosu klasnih snaga. Međutim, superiornost marksističke ideje i pokušaj njenog ostvarenja u samoj praksi, odnosno njene negacije i prevazilaženja, nailazio je na razne odgovore, sukobe, često sa tragičnim posljedicama.

Nastavi čitanje

A kuka i motika?

  Jedno od osnovnih pitanja na kojem nema odgovora u samoj praksi ili je taj odgovor suviše bledunjav je – zašto u ovakvoj situaciji, koja je toliko poražavajuća za obespravljene mase, nema tog snažnog impulsa da se trgne iz tog stanja apatije, da se nešto učini da bi se prekinuo taj beskrajni niz propadanja, poniženja, surove eksploatacije.

  Svakako da nije dovoljno proučen fenomen rastakanja radničke klase na jugoslovenskom prostoru, odnosno njen sunovrat od stubova jugoslovenske revolucije, formalnog vlasništva nad sredstvima za proizvodnju i nesazrevanja u moderni proletarijat. Njenu kontaminaciju malogrđanskom ideologijom i načinom života, pri čemu je ton davala partijska vrhuška, i najzad, nesposobnost te radničke klase da se odupre nacionalizmu, a potom, u uslovima potpunog marginalizovnaja njene uloge, ropski odnos pred diktatima neoliberalne ideologije i savremenih oblika fašizma.

Nastavi čitanje

Klasna borba i mi u njoj

  Prošlo je vijek i po od poznatog nam slogana: „Istorija ljudskog društva je istorija klasnih borbi“.

  Danas se ta naučna istina pokušava minimizirati raznim teorijama o koegzistenciji različitih klasa, o prevaziđenosti same definicije jer živimo u drugim okolnostima, da su se same klase izmijenile…

  No, nas interesuje samo jedno – koje su sada to klase gdje mi živimo, koju oni vode borbu i na kom stupnju?

  Prije svega, koje klase?

  U savremenom svijetu su se formirale tri osnovne sile koje će opredijeliti sudbinu čovječanstva u narednim decenijama.

Nastavi čitanje

Ratovi i njihove vojske

  Ljudi i mase se mogu jedno vrijeme zavaravati da ne vide šta se oko njih zaista zbiva, ali se ne mogu zauvijek zavaravati, jer će ih surova realnost dobro tresnuti po glavi. Ako i poslije tog treska  budu odbijali da se suoče sa istinom, onda su saglasni da budu roblje u fabrikama, na njivama, kao beskućnici, emigranti u potrazi za poslom po svijetu, ili u nekim „humanitarnim centrima“, bolje reći savremenim koncentracionim logorima. Onim malo izdržljivijim obući će uniforme raznih oznaka – da tjeraju narod, da ga hapse, premlaćuju, ubijaju, da budu „neka vlast“, svejedno.

Nastavi čitanje