Stav PR – april 2013

bilten-logo   Imperijalistički pljačkaši i zlikovci ponovo intenziviraju svoja prepucavanja na Balkanu preko ledja malih naroda. Sada je to u pitanju budući položaj Srbije i njen odnos sa Kosovom. Posle kratkotrajnog perioda primirja imperijalisti su prešli na tzv. nivo niskog sukobljavanja preko svojih plaćenickih bandi oličenim u političkim partijama, verskim institucijama, medijima i drugim psećim organizacijama.

Continue Reading

Stav PR – mart 2013

bilten-logo

   PR ponavlja svoje stavove date još 1999. godine u vreme napada NATO-pakta na Srbiju i Crnu Goru. U tim stavovima stoji da su tim napadom okončani ratovi na prostoru bivše Jugoslavije započeti devedesetih godina XX veka, slomljena agresivna moć velikosrpskog nacionalizma i omogućeno albanskom narodu na Kosovu da se oslobodi dominacije režima u Beogradu. Istovremeno je ovom intervencijom NATO došao na korak od zaokruživanja svog prisustva na Balkanu. Napad NATO alijanse je bio u tom istorijskom trenutku u interesu naroda bivše Jugoslavije, jer nije bilo sile stvorene od njenih naroda koja bi zaustavila desetogodišnja razaranja, zločine, stradanja, egzoduse naroda i divljanja vojnih i paravojnih bandi nacionalističkih režima.

   PR ističe da je dolazak NATO-a na Balkan u službi zaštite marionetskih režima od pobune narodnih masa i omogućava neokolonijalnu poziciju zapadnom imperijalizmu.

   Jedan od osnovnih ciljeva PR da vodi aktivnu propagandu protiv prisustva NATO snaga i svih drugih institucija imperijalizma na prostoru Balkana, kao i da preduzima druge aktivnosti u cilju stvaranja antiimperijalističkog pokreta otpora balkanskih naroda.

Rat protiv naroda sveta se nastavlja

gadafi01

  Zapadni imperijalisti su ponovo posegnuli za silom. Cilj im je da pokušaju da zaustave istorijske procese koji vode u pravcu gubljenje dosadašnje mogucnosti da svetu nameću poredak podređen njihovim pljačkaškim interesima.

  Napad na Libiju je izazvao gnev i mržnju naroda širom sveta. Svima je poznato da je Gadafi bio veran saveznik zapadnih imperijalista u očuvanju njihovih interesa u arapskom svetu. To se odnosi i na ostale diktatore u Egiptu, Tunisu, Bahreinu, Jemenu… Diktatori ovih marionetskih režima su do juče dočekivani u zapadnim metropolama kao najveći prijatelji, uz grljenje i crvene tepihe, a sve to radi profitabilnih poslova u prodaji oružja i nesmetanog pristupa multinacionalnih kompanija naftnim resursima arapskih zemalja.

  Pred pobunama narodnih masa u arapskim zemljama imperijalisti su procenili da bi procesi mogli da završe, ne samo svrgavanjem u narodu omraženih diktatura, već i narastanjem snažnog antiimperijalističkog i antikapitalističkog pokreta. Zato je i ova intervencija preduzeta, uz prećutnu saglasnot imperijalnih sila poput Rusije i Kine, kako bi se formalnom promenom režima i uz određene minimalne ustupke narodnim masama sačuvala ravnoteža sila, odnosno sprečilo prerastanje narodnih pobuna u šire socijalne revolucije. Istovremeno ovaj ratni pohod pokazuje da temeljna kriza kapitalizma unosi sve veće podele među samim imperijalističkim zemljama, kao i potpuni debakl UN kao organizacije svih država sveta. To ce samo podstaći razne imeprijalsitičke sile da sami, ili sa privremeno sklopljenim savezima, lakše krenu u razne ratne i pljačkaške pohode širom sveta.

  Dole marionetske diktature!
  Dole reakcionarni režim Gadafija!
  Dole imperijalistička agresija!
  Imperijalizam i marionetske diktature ce biti poražene – narodi Bliskog Istoka će pobediti!

Udri bandu!

bil-sep10-01  Neprijatelji balkanskih naroda : 
– političke partije na vlasti i opoziciji koje  brane kapitalistički sistem
– tajkuni i mafijaši
– religiozne institucije koje propovedaju klerofašizam 
– mediji u službi režima i imeprijalista
– inteligencija koja zagovara nacionalizam, šovinizam, fašizam i neoliberalizam
– finansijske institucije multinacionalnog kapitala – banke
– zaštitnici poretka-policija, paramilitarne organizacije i vojska u odbrani režima
– NATO 
 Ugnjeteni narodi Balkana, ujedinite se!  

Potrebe novih organizacionih formi

bil-jun10-02  Na prostoru bivše Jugoslavije, zbog rata i divljanja  nacionalizma, u proteklih deset godina se sporije odvijao razvoj levicarskih ideja i revolucionarnih organizacija. To režimi obilato koriste i, u nedostatku jačeg revolucionarnog otpora, demagoškim parolalama i organizacijama koje samo fingiraju klasnu borbu, jos više unose konfuziju u osiromašene  mase.  Medjutim , sve veće nezadovoljstvo masa i sve češće njihovo smoorganizovanje gura levičarske grupe ka radikalnijim oblicima borbe i pilagodjavanju svojih organizacionih formi zahtevima masa.

Continue Reading

Pitanja i odgovori

crveni_barkaj_01

  1. Uzroci raspada Jugoslavije i nove integracije?

  SFR Jugoslavija se raspala zbog potpune pobede nacionalističke politike u vrhovima Saveza komunista Jugoslavije, ekonomske krize u koju je društvo zapalo i promene odnosa snaga na medjunarodnom planu. Višedecenijsko nagomilavanje političkih, ekonomskih i nacionalnih suprotnosti  nužno  je na kraju proizvelo otvorene sukobe i raspad države.

Continue Reading

COMMUNIQUE No. 11 (shqip)

  Acarimi i perplasjeve ne Kosove eshte fakt edhe nje here tjeter qe nacionalizmi dhe e keqja nacionale jo vetem qe sjellin dhimbje dhe vuajtje per kombet e tjere, por jane gjithashtu nje pengese per kombin e vet per te arritur lirine dhe begatine e tij. Populli shqiptar ne Kosove, pas vuajtjeve te shkaktuara nga rregjimi i Beogradit, ka mundesi ta cliroje veten nga ai rregjim. Megjithate ky clirim nuk mund te arrihet nepermjet perplasjeve me popullaten serbe qe jeton ne Kosove, por ne radhe te pare nepermjet perpjekjeve per te ndertuar nje Kosove te lire e te begate se bashku me popullaten serbe.

  Beogradi, pavaresisht se kush ka qene ne fuqi, ka mbajtur nje qendrim tejet reaksionar dhe kolonial ndaj Kosoves, sikur kjo province duhej te qeverisej nga Beogradi, duke i trajtuar shqiptaret si nje komb armiqesor, qytetaret e te cilit considerohen si qytetare te dores se dyte. Edhe pas arrdhjes se forcave te NATO-s ne Kosove, rregjimi ne Beograd e shtyu zgjidhjen e ceshtjes se Kosoves dhe perfitoi nga kontradiktat ndermjet imperialisteve, vetem per ta vene Kosoven prape nen administrimin e tij. Duke perdorur emisaret e tyre ne Parlamentin e Kosoves, nepermjet influences se sherbimeve sekrete, duke penguar krijimin e nje qyteti te bashkuar te Kosovska Mitrovica, dhe duke kerkuar copezimin e Kosoves ne kantone, Beogradi, ne fakt, po perpiqet te ndaloje Kosoven nga arritja e pavaresise.

Continue Reading

KOMINIKE broj 11

  Eskalacija sukoba na Kosovu još jedna je potvrda da su nacionalizam i nacionalisti zlo koje nanosi patnju i stradanje ne samo tudeg naroda, vec su prepreka i za sopstveni narod da dode do svoje slobode i prosperiteta. Albanski narod na Kosovu je, posle stradanja koje ?? trpeo od režima u Beogradu, došao u priliku da se u potpunosti oslobodi od vlasti Beograda. Medutim, to oslobodenje ne može da se postigne kroz sukobe sa srpskim narodom koji živi na Kosovu, vec prvenstveno nastojanjem da se zajednicki sa srpskim narodom izgradi slobodno i prosperitetno Kosovo.

  Politika Beograda, bez obzira ko se nalazio na vlasti, imala je i ima krajnje reakcionarni i kolonijalni odnos prema Kosovu, koje tretira kao svoju provinciju kojom se upravlja iz Beograda i gde se Albanci doživljavaju kao neprijateljski narod i narod drugog reda. I posle ulaska NATO snaga na Kosovo, režim u Beogradu je nastajao da pitanje nezavisnosti Kosova odlaže što duže i da koristi suprotnosti medu imperijalistima kako bi vremenom Kosovo povratio pod svoju upravu. Preko svojih emisara u kosovskom parlamentu, dejstvom tajne službe, sprecavanjem stvaranja jedinstvenog grada Kosovske Mitrovice, i zalaganjem za kantonizaciju Kosova, Beograd u stvari pokušava da spreci da Kosovo postane nezavisno.

  Albanski pokret je, posle odricanja od ideološke osnove na kojoj je iznikao, i posle primoranosti da zatraži pomoc od NATO snaga, svoju "slobodu" skupo platio, zamenjujuci cizmu Beograda cizmom imperijalista. Albanski pokret se nalazi na prekretnici, na kojoj progresivne snage u njemu svoju borbu moraju podici na viši nivo, ili ce završiti kao i velikosrpski nacionalisti, odnosno kao šovinisti i sluge imperijalista.

  Srpski narod na Kosovu doveden je u situaciju da je izložen neprijateljstvu albanskog naroda. Ovo nije samo naslede istorijske prošlosti, u kojoj je srpski narod na Kosovu bio u službi kolonijalne politike Beograda prema Kosovu, vec i posledica nepostojanja progresivnih snaga u srpskom narodu na Kosovu koje bi izgradile drugaciji odnos prema albanskom narodu i svojoj ulozi u stvaranju slobodnog i demokratskog Kosova. Srpski narod na Kosovu predvode reakcionarne snage sa pozicija velikosrpskog nacionalizma i u službi su vlasti iz Beograda. Pred srpskim narodom na Kosovu stoji istorijski zadatak da odbaci kolonijalnu politiku Srbije prema Kosovu i porazi one snage na Kosovu koje služe reakcionarnim režimima u Beogradu. Za ovu istorijsku ulogu srpkog naroda na Kosovu neophodna je puna pomoc progeresivnih snaga u albanskom pokretu.

  U sadašnjem momentu režim u Beogradu dogadaje na Kosovu koristi da bi ucvrstio unitaristicki projekat, mobilisao narod na jedinstvenoj "patriotskoj" platformi i još više se dodvorio imperijalistima, potvrdujuci se kao njihov verni saveznik.

  SAD nece dozvoliti da izgube vodecu ulogu u kreiranju politike na Balkanu, pa ce preko ukljucivanja Srbije i Crne Gore u službu NATO-a onemoguciti da Beograd izmakne kontroli i padne pod uticaj Rusije, ili da Evropska Unija ugrozi uticaj SAD na Balkanu. Istovremeno ce SAD nastojati da i dalje kontrolišu albanski pokret radi ostvarivanja svojih širih ciljeva, i težice da u njemu potisnu svaku pojavu antiamerickog militantnog islamizma, ili revolucionarnog internacionalizma.

  Trenutni sukobi na Kosovu su, pored štete koju su naneli borbi albanskog naroda, pokazali i da režim u Beogradu posle pretrpljenog poraza ponovo intenzivira svoje aspiracije u odnosu na Kosovo, da dolazi do podela u albanskom pokretu, i da sve više izbijaju suprotnosti izmedu albanskog pokreta i snaga imperijalista na Kosovu.

  Partija rada se zalaže da Kosovo pripada onim narodima koji na njemu žive. Partija rada se zalaže da ti narodi dodu do svoje slobode. A slobode ne može biti tamo gde je radnicka klasa obespravljena i gde nacionalizam služi kao orude za suzbijanje borbe za osnovna socijalna prava. Borba albanskog naroda protiv politike Beograda mora prerasti u borbu protiv prisustva imperijalista na Balkanu i protiv samih kosovskih kapitalista. Za taj istorijski zadatak je potrebno da progresivni deo albanskog pokreta gradi spone sa progresivnim delom srpskog naroda na Kosovu. I ne samo na Kosovu, vec sa narodima celog Balkana.

Za poraz nacionalizma u Srbiji i na Kosovu!

Za slobodu naroda Kosova!

Za zajednicku borbu protiv imperijalista i i njihovih sluga na Balkanu!

U Beogradu, 22. 03. 2004.

KOMINIKE broj 9

  U Srbiji se 28. decembra 2003. održavaju parlamentarni izbori. Ta činjenica, međutim, ima relativno mali politički značaj. Preraspodela skupštinskih mandata posle izbora neće dovesti do otvaranja suštinski nove perspektive kakva je zemlji danas potrebna. Političke opcije zastupljene na ovim izborima narodnim masama, a radničkoj klasi pogotovo, ne nude nikakav izbor. 

  Po svom odnosu prema pljačkaškoj realnosti privatizacije i mafijaškom cementiranju kapitalističkog poretka, stranke i koalicije koje će biti zastupljene na izborima gotovo se uopšte ne razlikuju. Šareno društvo opozicionih i kvazi-opozicionih snaga suprotstavlja se »reformskom kursu« režimske klike demagoškim zalaganjem za reviziju najsumnjivijih ugovora o prodaji preduzeća i insistiranjem na »poštenoj privatizaciji«. Smešna obećanja učesnika izborne trke o otvaranju stotina hiljada novih radnih mesta krajnje su uvredljiva za radništvo dovedeno do očajanja padom proizvodnje i masovnim otpuštanjima s posla. Pričanje bajki o nekakvom povratku selu takođe ukazuje na potpuno odsustvo ideje o izlasku iz bede i nepostojanje vizije privrednog razvoja kod snaga na srpskoj političkoj sceni.

  Osokoljene brojem glasova koji je na neuspelim predsedničkim izborima dobio kandidat Tomislav Nikolić, kao i skorašnjim izbornim uspehom HDZ u Hrvatskoj, snage velikosrpskog nacionalizma pokušavaju da nametnu dominantni ton tekućoj predizbornoj kampanji. U tom smislu je razumljivo igranje na kartu simpatije prema ratnim zločincima (kod SRS, kod SPS i kod Liberala Srbije), kao i povampirenje četničko-monarhističkog folklora (SPO i NS, DHSS). Ovakav politički nastup prepoznatljiv je kao ključni element strategije mafijaške buržoazije u blokiranju moguće artikulacije interesa obespravljenog i bez perspektive ostavljenog radništva.

  Posle izbora je realno očekivati formiranje koalicione vlade koja će, u glavnim crtama, nastaviti da vodi politiku rasprodaje društvenog bogatstva i liberalizacije tržišta, dirigovanu od strane imperijalističkih nalogodavaca. U svakom slučaju, nastaviće se i ulazak u različite aranžmane s NATO paktom. S druge strane, radiće se na podsticanju nacionalističkih zahteva i osnaživanju nacionalne netrpeljivosti prema narodima na prostoru bivše Jugoslavije.

  Partija rada smatra da radnička klasa na ovom izborima nema koga da podrži. Zato je potrebno da radnici sami preuzmu svoju sudbinu u svoje ruke, da formiraju organizacije koje će se boriti za očuvanje ostataka socijalnih tekovina, i koje će udariti temelje za organizovanje vlasti radničke klase. Nijedna od partija koje izlaze na izbore im to ne nudi, jer se sve zalažu za privatizaciju i komercijalizaciju svega, računajuci i školstvo i zdravstvo, uz polukolonijalni odnos prema svetskim silama. Narodne mase u Srbiji ne mogu da očekuju nikakvu zaštitu od parlamentarnih zastupnika i drugih državnih organa, što znači da je sazrelo vreme za odbacivanje zamki parlamentarizma. Da bi zaštitile svoja osnovna prava – na rad, na školovanje, na život uopšte, narodne mase moraće da razviju radikalne oblike vanparlamentarne političke borbe. Partija rada smatra da takva borba radničke klase nema alternativu.

KOMINIKE broj 8

  U Srbiji počinje primena novog Zakona o radu. Dogadjaji koji su pratili njegovo donošenje pokazali su da u Srbiji ne postoji pravi radnički i borbeni sindikat.

  Ove koji danas postoje opterećuje kompromitujuća prošlost i zavisnost od državnog sistema, kao i pogrešna, antiklasna orjentacija. Od održavanja sistema, kao u prošlosti, tako i danas, uz zamenu jednog sindikata drugim, do zalaganja za poštenu privatizaciju i negiranje klasne borbe i klasa uopšte, objavljujući postojanje nekakvog sveta rada.

  Nemoć i kapitulacija sindikata se najbolje primećuju sada – masovna otpuštanja počinju, radnici su isterani na ulice i gurnuti u još veću bedu, a štrajkova i istinske borbe sindikata za radnike nema. Posle ratova i pljačke bivšeg režima, dolazi nova vladajuća elita koja nemilosrdno uništava osnovna radnička prava, ostavljajući radnicima samo jalovu nadu da će jednom živeti bolje.

  Sindikati su sada deo tog sistema. Oni svojim delovanjem samo utiru put svim akcijama režima za uspostavljanje novih klasnih odnosa, podržavajući iluziju o neophodnosti privatizacije.

  Partija rada poziva radnike da biraju najborbenije iz svojih redova za svoje predstavnike u sindikatima – one koji će znati kakva teba da bude prava uloga sindikata i da tako preuzimaju vodjstvo od sadašnjih korumpriranih i kapitulanstkih vrhova sindikata.

  ZA KLASNU BORBU!