Udri bandu!

bil-sep10-01  Neprijatelji balkanskih naroda : 
– političke partije na vlasti i opoziciji koje  brane kapitalistički sistem
– tajkuni i mafijaši
– religiozne institucije koje propovedaju klerofašizam 
– mediji u službi režima i imeprijalista
– inteligencija koja zagovara nacionalizam, šovinizam, fašizam i neoliberalizam
– finansijske institucije multinacionalnog kapitala – banke
– zaštitnici poretka-policija, paramilitarne organizacije i vojska u odbrani režima
– NATO 
 Ugnjeteni narodi Balkana, ujedinite se!  

Potrebe novih organizacionih formi

bil-jun10-02  Na prostoru bivše Jugoslavije, zbog rata i divljanja  nacionalizma, u proteklih deset godina se sporije odvijao razvoj levicarskih ideja i revolucionarnih organizacija. To režimi obilato koriste i, u nedostatku jačeg revolucionarnog otpora, demagoškim parolalama i organizacijama koje samo fingiraju klasnu borbu, jos više unose konfuziju u osiromašene  mase.  Medjutim , sve veće nezadovoljstvo masa i sve češće njihovo smoorganizovanje gura levičarske grupe ka radikalnijim oblicima borbe i pilagodjavanju svojih organizacionih formi zahtevima masa.

Continue Reading

Pitanja i odgovori

crveni_barkaj_01

  1. Uzroci raspada Jugoslavije i nove integracije?

  SFR Jugoslavija se raspala zbog potpune pobede nacionalističke politike u vrhovima Saveza komunista Jugoslavije, ekonomske krize u koju je društvo zapalo i promene odnosa snaga na medjunarodnom planu. Višedecenijsko nagomilavanje političkih, ekonomskih i nacionalnih suprotnosti  nužno  je na kraju proizvelo otvorene sukobe i raspad države.

Continue Reading

COMMUNIQUE No. 11 (shqip)

  Acarimi i perplasjeve ne Kosove eshte fakt edhe nje here tjeter qe nacionalizmi dhe e keqja nacionale jo vetem qe sjellin dhimbje dhe vuajtje per kombet e tjere, por jane gjithashtu nje pengese per kombin e vet per te arritur lirine dhe begatine e tij. Populli shqiptar ne Kosove, pas vuajtjeve te shkaktuara nga rregjimi i Beogradit, ka mundesi ta cliroje veten nga ai rregjim. Megjithate ky clirim nuk mund te arrihet nepermjet perplasjeve me popullaten serbe qe jeton ne Kosove, por ne radhe te pare nepermjet perpjekjeve per te ndertuar nje Kosove te lire e te begate se bashku me popullaten serbe.

  Beogradi, pavaresisht se kush ka qene ne fuqi, ka mbajtur nje qendrim tejet reaksionar dhe kolonial ndaj Kosoves, sikur kjo province duhej te qeverisej nga Beogradi, duke i trajtuar shqiptaret si nje komb armiqesor, qytetaret e te cilit considerohen si qytetare te dores se dyte. Edhe pas arrdhjes se forcave te NATO-s ne Kosove, rregjimi ne Beograd e shtyu zgjidhjen e ceshtjes se Kosoves dhe perfitoi nga kontradiktat ndermjet imperialisteve, vetem per ta vene Kosoven prape nen administrimin e tij. Duke perdorur emisaret e tyre ne Parlamentin e Kosoves, nepermjet influences se sherbimeve sekrete, duke penguar krijimin e nje qyteti te bashkuar te Kosovska Mitrovica, dhe duke kerkuar copezimin e Kosoves ne kantone, Beogradi, ne fakt, po perpiqet te ndaloje Kosoven nga arritja e pavaresise.

Continue Reading

KOMINIKE broj 11

  Eskalacija sukoba na Kosovu još jedna je potvrda da su nacionalizam i nacionalisti zlo koje nanosi patnju i stradanje ne samo tudeg naroda, vec su prepreka i za sopstveni narod da dode do svoje slobode i prosperiteta. Albanski narod na Kosovu je, posle stradanja koje ?? trpeo od režima u Beogradu, došao u priliku da se u potpunosti oslobodi od vlasti Beograda. Medutim, to oslobodenje ne može da se postigne kroz sukobe sa srpskim narodom koji živi na Kosovu, vec prvenstveno nastojanjem da se zajednicki sa srpskim narodom izgradi slobodno i prosperitetno Kosovo.

  Politika Beograda, bez obzira ko se nalazio na vlasti, imala je i ima krajnje reakcionarni i kolonijalni odnos prema Kosovu, koje tretira kao svoju provinciju kojom se upravlja iz Beograda i gde se Albanci doživljavaju kao neprijateljski narod i narod drugog reda. I posle ulaska NATO snaga na Kosovo, režim u Beogradu je nastajao da pitanje nezavisnosti Kosova odlaže što duže i da koristi suprotnosti medu imperijalistima kako bi vremenom Kosovo povratio pod svoju upravu. Preko svojih emisara u kosovskom parlamentu, dejstvom tajne službe, sprecavanjem stvaranja jedinstvenog grada Kosovske Mitrovice, i zalaganjem za kantonizaciju Kosova, Beograd u stvari pokušava da spreci da Kosovo postane nezavisno.

  Albanski pokret je, posle odricanja od ideološke osnove na kojoj je iznikao, i posle primoranosti da zatraži pomoc od NATO snaga, svoju "slobodu" skupo platio, zamenjujuci cizmu Beograda cizmom imperijalista. Albanski pokret se nalazi na prekretnici, na kojoj progresivne snage u njemu svoju borbu moraju podici na viši nivo, ili ce završiti kao i velikosrpski nacionalisti, odnosno kao šovinisti i sluge imperijalista.

  Srpski narod na Kosovu doveden je u situaciju da je izložen neprijateljstvu albanskog naroda. Ovo nije samo naslede istorijske prošlosti, u kojoj je srpski narod na Kosovu bio u službi kolonijalne politike Beograda prema Kosovu, vec i posledica nepostojanja progresivnih snaga u srpskom narodu na Kosovu koje bi izgradile drugaciji odnos prema albanskom narodu i svojoj ulozi u stvaranju slobodnog i demokratskog Kosova. Srpski narod na Kosovu predvode reakcionarne snage sa pozicija velikosrpskog nacionalizma i u službi su vlasti iz Beograda. Pred srpskim narodom na Kosovu stoji istorijski zadatak da odbaci kolonijalnu politiku Srbije prema Kosovu i porazi one snage na Kosovu koje služe reakcionarnim režimima u Beogradu. Za ovu istorijsku ulogu srpkog naroda na Kosovu neophodna je puna pomoc progeresivnih snaga u albanskom pokretu.

  U sadašnjem momentu režim u Beogradu dogadaje na Kosovu koristi da bi ucvrstio unitaristicki projekat, mobilisao narod na jedinstvenoj "patriotskoj" platformi i još više se dodvorio imperijalistima, potvrdujuci se kao njihov verni saveznik.

  SAD nece dozvoliti da izgube vodecu ulogu u kreiranju politike na Balkanu, pa ce preko ukljucivanja Srbije i Crne Gore u službu NATO-a onemoguciti da Beograd izmakne kontroli i padne pod uticaj Rusije, ili da Evropska Unija ugrozi uticaj SAD na Balkanu. Istovremeno ce SAD nastojati da i dalje kontrolišu albanski pokret radi ostvarivanja svojih širih ciljeva, i težice da u njemu potisnu svaku pojavu antiamerickog militantnog islamizma, ili revolucionarnog internacionalizma.

  Trenutni sukobi na Kosovu su, pored štete koju su naneli borbi albanskog naroda, pokazali i da režim u Beogradu posle pretrpljenog poraza ponovo intenzivira svoje aspiracije u odnosu na Kosovo, da dolazi do podela u albanskom pokretu, i da sve više izbijaju suprotnosti izmedu albanskog pokreta i snaga imperijalista na Kosovu.

  Partija rada se zalaže da Kosovo pripada onim narodima koji na njemu žive. Partija rada se zalaže da ti narodi dodu do svoje slobode. A slobode ne može biti tamo gde je radnicka klasa obespravljena i gde nacionalizam služi kao orude za suzbijanje borbe za osnovna socijalna prava. Borba albanskog naroda protiv politike Beograda mora prerasti u borbu protiv prisustva imperijalista na Balkanu i protiv samih kosovskih kapitalista. Za taj istorijski zadatak je potrebno da progresivni deo albanskog pokreta gradi spone sa progresivnim delom srpskog naroda na Kosovu. I ne samo na Kosovu, vec sa narodima celog Balkana.

Za poraz nacionalizma u Srbiji i na Kosovu!

Za slobodu naroda Kosova!

Za zajednicku borbu protiv imperijalista i i njihovih sluga na Balkanu!

U Beogradu, 22. 03. 2004.

KOMINIKE broj 9

  U Srbiji se 28. decembra 2003. održavaju parlamentarni izbori. Ta činjenica, međutim, ima relativno mali politički značaj. Preraspodela skupštinskih mandata posle izbora neće dovesti do otvaranja suštinski nove perspektive kakva je zemlji danas potrebna. Političke opcije zastupljene na ovim izborima narodnim masama, a radničkoj klasi pogotovo, ne nude nikakav izbor. 

  Po svom odnosu prema pljačkaškoj realnosti privatizacije i mafijaškom cementiranju kapitalističkog poretka, stranke i koalicije koje će biti zastupljene na izborima gotovo se uopšte ne razlikuju. Šareno društvo opozicionih i kvazi-opozicionih snaga suprotstavlja se »reformskom kursu« režimske klike demagoškim zalaganjem za reviziju najsumnjivijih ugovora o prodaji preduzeća i insistiranjem na »poštenoj privatizaciji«. Smešna obećanja učesnika izborne trke o otvaranju stotina hiljada novih radnih mesta krajnje su uvredljiva za radništvo dovedeno do očajanja padom proizvodnje i masovnim otpuštanjima s posla. Pričanje bajki o nekakvom povratku selu takođe ukazuje na potpuno odsustvo ideje o izlasku iz bede i nepostojanje vizije privrednog razvoja kod snaga na srpskoj političkoj sceni.

  Osokoljene brojem glasova koji je na neuspelim predsedničkim izborima dobio kandidat Tomislav Nikolić, kao i skorašnjim izbornim uspehom HDZ u Hrvatskoj, snage velikosrpskog nacionalizma pokušavaju da nametnu dominantni ton tekućoj predizbornoj kampanji. U tom smislu je razumljivo igranje na kartu simpatije prema ratnim zločincima (kod SRS, kod SPS i kod Liberala Srbije), kao i povampirenje četničko-monarhističkog folklora (SPO i NS, DHSS). Ovakav politički nastup prepoznatljiv je kao ključni element strategije mafijaške buržoazije u blokiranju moguće artikulacije interesa obespravljenog i bez perspektive ostavljenog radništva.

  Posle izbora je realno očekivati formiranje koalicione vlade koja će, u glavnim crtama, nastaviti da vodi politiku rasprodaje društvenog bogatstva i liberalizacije tržišta, dirigovanu od strane imperijalističkih nalogodavaca. U svakom slučaju, nastaviće se i ulazak u različite aranžmane s NATO paktom. S druge strane, radiće se na podsticanju nacionalističkih zahteva i osnaživanju nacionalne netrpeljivosti prema narodima na prostoru bivše Jugoslavije.

  Partija rada smatra da radnička klasa na ovom izborima nema koga da podrži. Zato je potrebno da radnici sami preuzmu svoju sudbinu u svoje ruke, da formiraju organizacije koje će se boriti za očuvanje ostataka socijalnih tekovina, i koje će udariti temelje za organizovanje vlasti radničke klase. Nijedna od partija koje izlaze na izbore im to ne nudi, jer se sve zalažu za privatizaciju i komercijalizaciju svega, računajuci i školstvo i zdravstvo, uz polukolonijalni odnos prema svetskim silama. Narodne mase u Srbiji ne mogu da očekuju nikakvu zaštitu od parlamentarnih zastupnika i drugih državnih organa, što znači da je sazrelo vreme za odbacivanje zamki parlamentarizma. Da bi zaštitile svoja osnovna prava – na rad, na školovanje, na život uopšte, narodne mase moraće da razviju radikalne oblike vanparlamentarne političke borbe. Partija rada smatra da takva borba radničke klase nema alternativu.

KOMINIKE broj 8

  U Srbiji počinje primena novog Zakona o radu. Dogadjaji koji su pratili njegovo donošenje pokazali su da u Srbiji ne postoji pravi radnički i borbeni sindikat.

  Ove koji danas postoje opterećuje kompromitujuća prošlost i zavisnost od državnog sistema, kao i pogrešna, antiklasna orjentacija. Od održavanja sistema, kao u prošlosti, tako i danas, uz zamenu jednog sindikata drugim, do zalaganja za poštenu privatizaciju i negiranje klasne borbe i klasa uopšte, objavljujući postojanje nekakvog sveta rada.

  Nemoć i kapitulacija sindikata se najbolje primećuju sada – masovna otpuštanja počinju, radnici su isterani na ulice i gurnuti u još veću bedu, a štrajkova i istinske borbe sindikata za radnike nema. Posle ratova i pljačke bivšeg režima, dolazi nova vladajuća elita koja nemilosrdno uništava osnovna radnička prava, ostavljajući radnicima samo jalovu nadu da će jednom živeti bolje.

  Sindikati su sada deo tog sistema. Oni svojim delovanjem samo utiru put svim akcijama režima za uspostavljanje novih klasnih odnosa, podržavajući iluziju o neophodnosti privatizacije.

  Partija rada poziva radnike da biraju najborbenije iz svojih redova za svoje predstavnike u sindikatima – one koji će znati kakva teba da bude prava uloga sindikata i da tako preuzimaju vodjstvo od sadašnjih korumpriranih i kapitulanstkih vrhova sindikata.

  ZA KLASNU BORBU!

KOMINIKE broj 7

–  Talas protesta u Srbiji povodom usvajanja zakonu o radu pokazali su svu nemoć radništva da se ozbiljnije suprotstave daljem uskraćivanju radničkih prava.

  Ako se uzme u obzir da su u bivšoj Jugoslaviji radnici samo formalno imali vlast nad sredstvima za proizvodnju, i da je radništvo tokom protekle decenije, dodatno gubeći klasni osećaj, bilo pod velikim uticajem nacionalizma, onda je jasno zašto je njihova organizovanost i borbenost na tako niskom nivou. Tome još više ide u prilog i činjenica da su sadašnji sindikati, ne samo spremni na kompromise sa vlastima, nego su i instruirani od pojedinih političkih struktura i kao pioni se koriste u međusobnoj borbi za vlast u Srbiji. Da je to tako potvrđuje i njihova "revolucionarnost" u pojedinim trenucima, dok bi u drugim ispoljili potpunu nezainteresovanost i pomirljiv stav kao što je to  u slučaju  privatizacije, denacionalizacije, neokolonijalnih integracija i uvođenju nizu novih zakona koji su direktno suprotstavljeni interesima radnika. Nedostatak jake partije koja će se odlučno boriti za interese radništva, još više upotpunjuje tu sliku. Jednostavno, mafijaški kapital u Srbiji trenutno nema ozbiljnijeg otpora za uspostavljanje odnosa po njihovoj meri, odnosno po diktatu multinacionalnog kapitala. Problem je jedino u tome koje će političke snage u Srbiji dobiti naklonost tog kapitala – Đinđić, Koštunica ili neko treći.

–  Zaklinjanje tzv. reformista da će voditi računa o socijalnim pravima stanovništva i da će se u Srbiji uspostaviti socijalni dijalog su obične laži, kao što su to bili i razni Miloševićevi megalomanski projekti. Realnost je mnogo surovija nego što nam je predstavljaju ovi predstavnici virtualnog sveta. Oni, koji za godinu dana nisu uspeli da sruše strukture starog režima  i napuste temeljne principe njegove politike, neće moći da Srbiju izbave iz sadašnjeg stanja. Ono za šta su sposobni ovi nezajažljivi utemeljivači novih klasnih odnosa i legalizatori mafijaša u biznis elitu je verna služba interesima multinacionalnog kapitala. I  uskoro će oni biti spremni da gaze preko leševa, čekajući koske sa bogate trpeze svetskih razbojnika i pljačkaša. Oni su za to plaćeni, i oni su već danas etablirani u novu buržoasku klasu.

–  Sve priče o evropeizaciji Srbije i visokom standardu su nerealne. Ne samo zbog nesposobnosti tzv. reformista da društvo demokratizuju i omoguće ekonomski prosperitet, već prvenstveno zbog celokupnog sklopa političkih i ekonomskih odnosa na globalnom planu, a čija refleksija je odlučujuća za razvoj ne samo jedne zemlje, već i celog regiona. Najnoviji ratni pohod svetskog sistema imperijalizma je tek na svom početku. Velike su iluzije da će, nezavisno od ovog sukoba, Srbija i celi Balkan mirno se ekonomski razvijati. Protektorat, neokolonijalni status, uključivanje u vojni pohod imperijalista i permanentno siromašenje najširih masa, trenutna je sudbina balkanskih naroda.

  Socijalni bunt, antiglobalizacijski protesti, antiratne demonstracije su sredstva koje treba koristiti da bi se stiglo na pravi put za izlaz iz zatvorenog kruga jednoumlja koji se pokušava silom nametnuti čovečanstvu.

KOMINIKE broj 6

  Partija rada osudjuje stradanje nevinih žrtava u napadu na Svetski trgovinski centar i Pentagon. Medjutim, napadi na ove objekte u Nju Jorku i Vašingtonu jesu samo odgovor na državni i globalni terorizam SAD. Takodje osudjujemo licemerno moralisanje organizacija i pojedinaca koji do sada nisu podizali svoj glas protiv terorizma SAD, ali i likovanje nacionalista – šovinista zbog žrtava.

  Napad na zgrade u Nju Jorku i Vašingtonu daju alibi ratnom lobiju u SAD da otpočnu definitivne pripreme za rat i premeštanje trupa u Aziju. Uvod u ekonomsku krizu, koji je bio očigledan, za vodeću imperijalističku silu, uvek predstavlja pripreme za novi rat, koji ovoga puta može poprimiti ogromne razmere. Osudjujemo zloupotrebu jedne tragedije za stvaranje novih ogromnih civilnih žrtava i otpočinjanje novog rata. Taj rat, izmedju ostalog treba Sjedinjenim američkim državama da donese nove strateške položaje i da njihovu armiju približi Kini i mekom trbuhu Rusije.

  Partija rada se protivi otpočinjanju nove vojne intervencije koja, na duže staze, može biti povod za novi ratni sukob znatno većih razmera. Ipak ovakvo ponašanje najmoćnije zemlje i njenih satelita ukazuje na stupanj ugroženosti od nastupajuće krize. Sada se nalazimo na tački kada je imperijalizam najranjiviji i najagresivniji od trenutka kada je došlo do raspada SSSR-a.

  Neotudjivo je pravo naroda arapskog i muslimanskog sveta da raspolažu svojim prirodnim bogatstvima i zato Partija rada podržava borbu ovih naroda da sruše svoje marionetske režime i da se jedinstveno odupru globalnom sistemu imperijallizma. Žrtve u ovom sukobu će, neminovno, biti velike, ali ujedinjeni narod niko ne može pobediti, čak i ukoliko se radi o najvećoj vojnoj sili u istoriji.

INFORMATOR – mart 2001 – 2

Centralni komitet PR je povodom situacije u Makedoniji zauzeo sledeći stav:

–  PR je od početka davala principijelnu podršku albanskom narodu u njegovoj borbi za ostvarenje nacionalne ravnopravnosti. Posebno je ta podrška bila izražena u borbi protiv velikosrpskog terora i aparthejda.

Makedonska vlast kao marionetski režim  u službi imperijalizma nije prihvatio realnu činjenicu da albanski narod mora imati veća prava u Makedoniji i biti jedan od konstitutivnih elemenata makedonske države. Zato se PR zalaže da albanski narod dobije veća prava u Makedoniji i podržava nastojanja albanskog naroda da ostvare ta prava.

–  Imperijalisti moraju po svaku cenu sprečiti širenje sukoba, jer bi proširenje sukoba i izbijanje     opšteg rata na Balkanu bilo pogubno za njihove strateške interese i opstanak NATO saveza. Zato će oni podrškom režimu u Beogradu, Skoplju i nastojanjem da izoluju albanski oružani pokreta želeti da kontrolišu situaciju, uz arbitriranje i dalje širenje svojih okupacionih zona. Istovremeno imperijalisti ne smeju ući u otvoreni sukob sa albanskim pokretom već će nastojati da pojedinim ustupcima i pregovorima drže stanje pod potpunom kontrolom.

–  PR ne može dati realnu ocenu o ispravnosti sadašnje taktike albanskog pokreta u Makedoniji, jer za to nema dovoljno konkretnih informacija.

–  PR smatra da do potpunog oslobođenja albanskog naroda može doći, ako albanski pokret izbegne izolacionizam,  i u budućnodsti zajedno sa ostalim progresivnim snagama na Balkanu povede antiimperijalističku borbu.

  Što se tiče situacije u Srbiji PR je već istakla da DOS kao šarolika vladajuća koalicija nije u stanju da nastavi sa demokratskim promenama koje su najavljene rušenjem Miloševića sa vlasti. Sporost u demontiranje starog sistema je uzrokovano i činjenicom da su vojska i policija još dobrim delom nezavisne od sadašnje vlasti. Istovremeno u okviru DOS-a snage predvođene predsednikom države Koštunicom ne odriču se velikosrpske politike i žele Miloševićevu agresivnu politiku "velikih koraka" zameniti politikom čekanja i "sitnih koraka". Fašistička politika  rata za "svete srpske zemlje" zamenjuje se politikom  izgradnje jake "srpske država", osloncem na vojsku, crkvu i izbegavanju suprotstavljanja imperijalizmu.

–  Druge, tzv. pragmatične snage u okviru DOS-a, predvođene predsednikom vlade Đinđićem, stavljajući se potpuno u službu imperijalista vode politiku u skladu sa interesima imperijalista. Njihov cilj je  da stavljanjem zemlje u kolonijalnu zavisnost od imperijalizma i radikalnim ekonomskim reformama uz pomoć Zapada ojačaju pozicije Beograda na Balkanu.

–  Treći blok snaga u okviru DOS-a su regionalne stranke i stranke nacionalnih zajednica koje su na antinacionalističkim pozicijama. Oni, za sada, podržavaju Đinđića i tzv. pragmatičare i nisu u stanju da same krenu u sukob protiv nacionalističkih snaga u DOS-u.

–  Sukob u DOS-u između nacionalističkih snaga predvođenih Koštunicom, koga će podržati ostale desničarske snage, crkva i Miloševićeve snage, protiv antinacionalističkih, prozapadnih snaga je neminovan i sve očigledniji.

  PR ocenjuje da se socijalna situacija iz dana u dan pogoršava pošto je privreda skoro paralisana. Relativni socijalni mir se održava zahvaljujući pomoći sa Zapada.Nova klasa sastavljena od državne i kriminalne mafije i novopečenih kapitalista ubrzano ozakonjuju odnose divljeg kapitalizma.

–  Radništvo u Srbiji pokazuje znake jačanja klasne svesti, ali je nacionalistička svest još dominantna. Ne postoje jake radničke partije koje bi mogle da sada organizuju radništvo za borbu za socijalne ciljeve, tako da socijaln bunt i nezadovoljstvo u Srbiji još mogu da iskoriste za svoje ciljeve desničarske, profašističke snage.

  PR u ovom trenutku podržava sve akcije koje dalje slabe velikosrpski nacionalizam i ostatke Miloševićeve vlasti. Istovremeno PR podržava produbljivanje sukoba u okviru DOS-a i njegovo cepanje na nacionalistički, desničarski deo i antinacionalistički, prozapadni deo.

–  Povodom parlamentarnih izbora u Crnoj Gori PR podržava one snage koje se zalažu za suverenost i nezavisnost Crne Gore.

–  PR je na strani demokratske Hrvatske i predsednika Mesića u njihovim nastojanjima da spreče sve agresivniji nastup ustaške desnice. Istovremeno PR je protiv svih odluka  donesenih u zapadnoj BiH od strane regionalnih vlasti pod uticajem ustaških snaga.