Glasačka kutija kao zamka buržoaskog državnog aparata

U poslijednje vrijeme uzdižu se političke formacije kojekakvih „radnički samita“, „lijevih frontova“, „demokratskih socijalista“ i sličnih grupacija riješenih da se putem izbora bore za visoke i plemenite ciljeve poput „prava radnika“, „antifašizma“ ili „demokratskog socijalizma“. Njihova retorika poziva na bunt, evocira NOB i zalaže se za korijenite promjene na svim društvenim nivoima.

Međutim, politika takvih grupacija, koliko god bila dobronajmerna ili iskrena, objektivno je sredstvo reakcije. Ona ide u prilog imperijalizmu, nacionalizmu i malograđanskoj ušuškanosti protiv koje se deklarativno bori.

Zašto?

Continue Reading

Dikatura proletarijata

Mnoge pristalice socijalizma se plaše da slušaju o diktaturi proletarijata.  Posebno se to odnosi na sve vaspitane u tradiciji apstraktnog humanizma koji negoduju na svako narušavanje elementarnih prava i sloboda i ne žele da slušaju ni o kakvoj diktaturi. U njihovom poimanju diktatura proletarijata je isto što i sama diktatura buržoazije, tj neuslovljeno ograničavanje ljudskih prava u ime interesa određene grupe lica. Međutim, diktatura proletarijata se javlja jednim od osnovnih postulata marksizma-lenjinizma. Da bi nam bilo jasnije zašto je potrebna diktatura proletarijata, potrebno je najprije znati šta je država. Država je aparatna sila u rukama vladajuće klase. I mada istupa kao sila koja spolja obuhvata društvo i stoji iznad njega, država je u osnovi izraz jednog konstituisanog klasnog društva i neotuđivi  dio njega.

Continue Reading

Pet razloga zašto treba uništiti kapitalizam

Na svakom koraku srećemo probleme koje čovečanstvo u sadašnjem obliku društvenog uređenja ne može rešiti.

Kapitalizam je u svom razvoju stvorio ogromno bogatstvo i učinio ljude robovima tog bogatsva.On je razrešio složena pitanja tehnološkog razvoja i omogućio primenu te tehnike širom planete. No, problemi s kojim se suočava savremeno društvo sa svih strana izgledaju nerešivi. Međutim, na samom delu pred silom stvorenog društvenog bogatstva i naučnim saznanjem nema nikakvih prepreka, i sva globalna pitanja čovečanstva se mogu rešiti ukoliko se ukloni prepreka kapitalizma.

Navodimo 5 razloga zašto kapitalizam treba uništiti.

Continue Reading

Nove tehnologije su osnov uništenja kapitalizama

Nauka i tehnologija ne mogu unaprijed odrediti čemu će služiti. To znači da je naučno-tehnički progres podložan socijalnim ciljevima i zavisi od političke moći. To znači da naučno-tehnički napredak može služiti različitim i suprotstavljenim ciljevima u zavisnosti od društvenih odnosa koji vladaju, tj. koja klasa posjeduje u svojim rukama sredstva proizvodnje. (Staljin: „Mašine su, poput jezika, ravnodušne prema klasama“.) One mogu služiti i za masovno uništenje ljudi. Stoga, pogubnost kapitalizma nije u tehnologiji koja vlada nego u društvenim odnosima na kojim on počiva, kojih se grčevito drži i silom brani – u samoj „zloj prirodi“ tog sistema.

Continue Reading

Malograđani će upropastiti sve

„Brzo, brzo kanarincima zavrnite šije da kanarinci komunizam ne zadave.“  V. Majakovski

  Analiza svih socijalističkih revolucuija dvadesetog vijeka pokazuju neke zajedničke karakteristike koje su ih učinile mogućim, odnosno da su sve one trpjele poraz i zbog nekih zajedničkih uzroka. Svakako da uspjeh svih tih revolucija je zavisio od eskalacije krize samog kapitalizma, odnosno kada su se imperijalističke zemlje nalazile u otvorenim sukobima i protivrječnostima koje nisu mogle savladati. Tu treba dodati još bitna dva elementa – što je postojao odlučan subjektivni revolucionarni subjekat koji je održavao interese obespravljene klase i slojeva i koji su podržavali taj revolucionarni subjekat, bez obzira na sve teškoće sa kojima su se suočavali i jedni i drugi. Porazi koje su trpejele sve te revolucije, nakon niza decenija, imaju neki zajednički imenitelj – oburžoazenje partijskog i državnog aparata i revizionizam kao posljedica toga, što je vodilo kapitulaciji pred klasnim neprijateljem. U svim tim porazima socijalističkih revolucija osnovu, „pogonsko gorivo“, činili su malograđanski slojevi i nametanje njihove svijesti kao pravila ponašanja cijelog društva. I upravo se kvalitet jedne socijalističke revolucije ne mjeri samo uništenjem kapitalističke klase koja posjeduje sredstva za proizvodnju, osvajanjem vlasti i uspostavljanjem diktature proletarijata od strane svih tih potlačenih i obespravljenih, nego i sposobnosti revolucije da ne dozvoli da malograđanski slojevi opstanu kao posebni sloj. Zadatak revolucije je da taj sloj vremenom proletarizuju, odnosno oduzmu mu osnovu „posebnosti“.

Continue Reading

Rat i revolucija

  Najnoviji rat protiv kurdskog naroda i pokušaj njegovog stavljanja u još teži položaj, proizvod je više složenih, često i protivrječnih uzroka i okolnosti.

Položaj kurdskog naroda se može posmatrati u okviru globalnog položaja mnogih naroda koji su potpali pod ropstvo i nisu uspjeli do danas da dođu do nacionalnog oslobođenja. Prepreka tome je svakako izuzetno složeni položaj u kome se nalazi najmnogobrojniji narod na svijetu, a koji nema svoju državu, odnosno što je podeljen između nekoliko država.

To je ta prva prepreka na putu njegove borbe za nacionalno oslobođenje. Taj položaj kurdskog naroda  u Turskoj, Siriji, Iranu i Iraku dodatno otežava karakter tih režima, a koji su manje ili više reakcionarni.

Continue Reading

Mi znamo naš put i što nas čeka

Davno je spoznato da je negdje na ovim prostorima periferije Evrope, da o njoj i ne govorimo, klasna borba zamrla i da je radnička klasa razbijena i pacifikovana. I površna analaiza na stanje u radničkoj klasi nam očito govori da je ona, ne samo idejno dezorjentisna, razbijena, nego i čak “uplašena” pred silom diktature kapitala i nije sposobna na iole ozbiljniji klasni otpor i borbeno organizovanje. Sve bitke radničke klase i uopšte svih obespravljenih proleterskih masa na ovim prostorima kreću iz početka. To je i posljedica istorijskih potreba za novim klasnim bitkama u novim okolnostima i sa starim novim sredstvima i metodama borbe.

Continue Reading

Slijediti liniju

  U trenucima kada odnosi u svijetu polako idu ka usijanju, po onoj -„samo što nije puklo“, a negdje stalno i puca i čini se da neće nikada ni prestati, svaki ozbiljan politički subjekat mora imati odgovor na to „pucanje“, odnosno kontrolisani ili nekontrolisani haos.

  Svi oni koji su podigli crvenu zastavu i žele da je slijede neće daleko dogurati ako ne budu slijedili ono što se naziva „revolucionarnom linijom“. A revolucionarna linija je uvijek ista, od kada je kapitalizam zavladao svijetom i od kada je ta ogromna većina potlačenih, nazvana proletarijatom, krenula u svoje bitke sa vladajućom klasom. Continue Reading

Okupacija, ropstvo i rat

  Lepeza opšteg raspada, kada sve izgleda od danas do sjutra, a istina uzmiče pred hiljadu laži, tragikomično se batrgajući u tom carstvu apsurda, naša je stvarnost. Kao što je stvarnos da se sve što je humanističko i vrijedno izvrgava ruglu. Da „aveti zla“ nadiru, sigurni da je opet došlo njihovo vrijeme. I kada milijarde potlačenih smjerno, a sve više i borbeno, čekaju to „sjutra“. I kada nekoliko miliona kapitalističkih svinja živi u strahu od tog „sjutra“.

Šta reći o okupaciji balkanskih naroda?

Continue Reading

O bitnom

  Nakon raspada SSSR-a devedesetih na velika zvona je oglašen “kraj komunizma” i najavljeno uspostavljanje novog svjetskog poretka pod dominacijom SAD i zapadnog imperijalizma. Tada započinje nagla vojna  ekspanzija i pokušaji “disciplinovanja” ostalih naroda – intervencije u Iraku, Jugoslaviji, Avganistanu, Libiji… Istovremeno se ispod te gole sile neoliberalna diktatura  nametala kao jedino rješenje za sve te narode koji su, sa svojim “istorijskim kašnjenjem“, trebali da  prihvate gubitak svog nacionalnog suvereniteta i identiteta.

Međutim, ovaj prvi pokušaj nadnacionalnih struktura krupnog kapitala da preko sile SAD imperijalizma uspostave novi svjetski poredak nije uspio. Niz tzv. obojenih revolucija  je bio poslednji pokušaj neoliberalnih globalističkih  struktura da uspostave svijet po tom konceptu.

Continue Reading