Pet razloga zašto treba uništiti kapitalizam

Na svakom koraku srećemo probleme koje čovečanstvo u sadašnjem obliku društvenog uređenja ne može rešiti.

Kapitalizam je u svom razvoju stvorio ogromno bogatstvo i učinio ljude robovima tog bogatsva.On je razrešio složena pitanja tehnološkog razvoja i omogućio primenu te tehnike širom planete. No, problemi s kojim se suočava savremeno društvo sa svih strana izgledaju nerešivi. Međutim, na samom delu pred silom stvorenog društvenog bogatstva i naučnim saznanjem nema nikakvih prepreka, i sva globalna pitanja čovečanstva se mogu rešiti ukoliko se ukloni prepreka kapitalizma.

Navodimo 5 razloga zašto kapitalizam treba uništiti.

Continue Reading

Nove tehnologije su osnov uništenja kapitalizama

Nauka i tehnologija ne mogu unaprijed odrediti čemu će služiti. To znači da je naučno-tehnički progres podložan socijalnim ciljevima i zavisi od političke moći. To znači da naučno-tehnički napredak može služiti različitim i suprotstavljenim ciljevima u zavisnosti od društvenih odnosa koji vladaju, tj. koja klasa posjeduje u svojim rukama sredstva proizvodnje. (Staljin: „Mašine su, poput jezika, ravnodušne prema klasama“.) One mogu služiti i za masovno uništenje ljudi. Stoga, pogubnost kapitalizma nije u tehnologiji koja vlada nego u društvenim odnosima na kojim on počiva, kojih se grčevito drži i silom brani – u samoj „zloj prirodi“ tog sistema.

Continue Reading

Malograđani će upropastiti sve

„Brzo, brzo kanarincima zavrnite šije da kanarinci komunizam ne zadave.“  V. Majakovski

  Analiza svih socijalističkih revolucuija dvadesetog vijeka pokazuju neke zajedničke karakteristike koje su ih učinile mogućim, odnosno da su sve one trpjele poraz i zbog nekih zajedničkih uzroka. Svakako da uspjeh svih tih revolucija je zavisio od eskalacije krize samog kapitalizma, odnosno kada su se imperijalističke zemlje nalazile u otvorenim sukobima i protivrječnostima koje nisu mogle savladati. Tu treba dodati još bitna dva elementa – što je postojao odlučan subjektivni revolucionarni subjekat koji je održavao interese obespravljene klase i slojeva i koji su podržavali taj revolucionarni subjekat, bez obzira na sve teškoće sa kojima su se suočavali i jedni i drugi. Porazi koje su trpejele sve te revolucije, nakon niza decenija, imaju neki zajednički imenitelj – oburžoazenje partijskog i državnog aparata i revizionizam kao posljedica toga, što je vodilo kapitulaciji pred klasnim neprijateljem. U svim tim porazima socijalističkih revolucija osnovu, „pogonsko gorivo“, činili su malograđanski slojevi i nametanje njihove svijesti kao pravila ponašanja cijelog društva. I upravo se kvalitet jedne socijalističke revolucije ne mjeri samo uništenjem kapitalističke klase koja posjeduje sredstva za proizvodnju, osvajanjem vlasti i uspostavljanjem diktature proletarijata od strane svih tih potlačenih i obespravljenih, nego i sposobnosti revolucije da ne dozvoli da malograđanski slojevi opstanu kao posebni sloj. Zadatak revolucije je da taj sloj vremenom proletarizuju, odnosno oduzmu mu osnovu „posebnosti“.

Continue Reading

Rat i revolucija

  Najnoviji rat protiv kurdskog naroda i pokušaj njegovog stavljanja u još teži položaj, proizvod je više složenih, često i protivrječnih uzroka i okolnosti.

Položaj kurdskog naroda se može posmatrati u okviru globalnog položaja mnogih naroda koji su potpali pod ropstvo i nisu uspjeli do danas da dođu do nacionalnog oslobođenja. Prepreka tome je svakako izuzetno složeni položaj u kome se nalazi najmnogobrojniji narod na svijetu, a koji nema svoju državu, odnosno što je podeljen između nekoliko država.

To je ta prva prepreka na putu njegove borbe za nacionalno oslobođenje. Taj položaj kurdskog naroda  u Turskoj, Siriji, Iranu i Iraku dodatno otežava karakter tih režima, a koji su manje ili više reakcionarni.

Continue Reading

Mi znamo naš put i što nas čeka

Davno je spoznato da je negdje na ovim prostorima periferije Evrope, da o njoj i ne govorimo, klasna borba zamrla i da je radnička klasa razbijena i pacifikovana. I površna analaiza na stanje u radničkoj klasi nam očito govori da je ona, ne samo idejno dezorjentisna, razbijena, nego i čak “uplašena” pred silom diktature kapitala i nije sposobna na iole ozbiljniji klasni otpor i borbeno organizovanje. Sve bitke radničke klase i uopšte svih obespravljenih proleterskih masa na ovim prostorima kreću iz početka. To je i posljedica istorijskih potreba za novim klasnim bitkama u novim okolnostima i sa starim novim sredstvima i metodama borbe.

Continue Reading

Slijediti liniju

  U trenucima kada odnosi u svijetu polako idu ka usijanju, po onoj -„samo što nije puklo“, a negdje stalno i puca i čini se da neće nikada ni prestati, svaki ozbiljan politički subjekat mora imati odgovor na to „pucanje“, odnosno kontrolisani ili nekontrolisani haos.

  Svi oni koji su podigli crvenu zastavu i žele da je slijede neće daleko dogurati ako ne budu slijedili ono što se naziva „revolucionarnom linijom“. A revolucionarna linija je uvijek ista, od kada je kapitalizam zavladao svijetom i od kada je ta ogromna većina potlačenih, nazvana proletarijatom, krenula u svoje bitke sa vladajućom klasom. Continue Reading

Okupacija, ropstvo i rat

  Lepeza opšteg raspada, kada sve izgleda od danas do sjutra, a istina uzmiče pred hiljadu laži, tragikomično se batrgajući u tom carstvu apsurda, naša je stvarnost. Kao što je stvarnos da se sve što je humanističko i vrijedno izvrgava ruglu. Da „aveti zla“ nadiru, sigurni da je opet došlo njihovo vrijeme. I kada milijarde potlačenih smjerno, a sve više i borbeno, čekaju to „sjutra“. I kada nekoliko miliona kapitalističkih svinja živi u strahu od tog „sjutra“.

Šta reći o okupaciji balkanskih naroda?

Continue Reading

O bitnom

  Nakon raspada SSSR-a devedesetih na velika zvona je oglašen “kraj komunizma” i najavljeno uspostavljanje novog svjetskog poretka pod dominacijom SAD i zapadnog imperijalizma. Tada započinje nagla vojna  ekspanzija i pokušaji “disciplinovanja” ostalih naroda – intervencije u Iraku, Jugoslaviji, Avganistanu, Libiji… Istovremeno se ispod te gole sile neoliberalna diktatura  nametala kao jedino rješenje za sve te narode koji su, sa svojim “istorijskim kašnjenjem“, trebali da  prihvate gubitak svog nacionalnog suvereniteta i identiteta.

Međutim, ovaj prvi pokušaj nadnacionalnih struktura krupnog kapitala da preko sile SAD imperijalizma uspostave novi svjetski poredak nije uspio. Niz tzv. obojenih revolucija  je bio poslednji pokušaj neoliberalnih globalističkih  struktura da uspostave svijet po tom konceptu.

Continue Reading

O nacionalizmu još jednom

  Devedesetih godina kada je nacionalističko ludilo zahvatilo manje-više sve jugoslovenske narode, malo je bilo njih koji su istupili jasno protiv rata i za suprotstavljanje nacionalizmu, posebno velikosrpskom kao najjačem i najagresivnijem. Taj glas se nije mogao čuti od opšte pomame svih tih masa, koje su pokrenute propagandom režima kidisale da se, zbog svog socijalnog propadanja,  jednom za svagda „osvete“ Hrvatima, Bošnjacima, Albancima pa i Srbima. Cijena tog ludila je bila ogromna – desetine hiljada poginulih i preko milion raseljnih i stravični zločini koji su obelježili završetak dvadesetog vijeka.  Bilo bi normalno da se izvukla pouka iz svih tih katastrofa i stradanja . I ona se u suštini izvukla od strane samih masa, iako je za to trebalo skoro tri decenije. I  te mase ne žele više da staju pod te nacionalističke barjake. Nastupila su neka druga vremena. Danas Srbi neće da ratuju za Kosovo, Albanci za veliku Albaniju, Hrvati za Hrvatsku do Drine, a Bošnjaci ni za odbranu, a ni za unitarnu BiH. I tako redom. Ali sve ove mase imaju jedan strahoviti problem koji moraju da riješe, a to je što su na vlasti u svim njihovim  državama iste one klike koje su započele sve te ratove. Isti ti nacionalisti koji su se samo prilagođavali datim okolnostima i nisu se odrekli svojih suludih zločinačkih planova, pod diktatom mnogo jačih moćnika. Isti ti nacionalisti i bivši „komunisti“ koji su postali obični kriminalni karteli za pljačku sopstvenog naroda i  poslušnici moćnika. Šta je danas Vučić u Srbiji nego pokušaj  jednog  presvučenog  nacionalističkog  ludaka da sprovodi interese krupnog kapitala i omogućuje nesmetanu pljačku razbojničkoj bandi u njegovom okruženju. Šta je danas Đukanović nego marioneta zapadnog imperijalizma koji nacionalno pitanje koristi za održanje na vlasti i pljačku. Šta je jedan Tači nego bivši borac za oslobođenje sopstvenog naroda koji se odrekao svoga cilja. A renegati su uvijek bili najgora ološ. Šta je danas Izetbegović nego razbojnička bitnaga koja na nesreći bošnjačkog naroda profitira. Šta je taj Dodik u BiH nego obični kleptoman koji se stavio u službu i druge države i drugog imperijalizma. I tako redom.

Continue Reading

Tri parole koje vode

  U istoriji političkih i  klasnih sukoba veliki značaj su odigrale parole koje su u “jednom dahu”, sa par riječi, izražavale suštinu protesta, otpora i bunta. One su u tih par riječi, ukoliko bi ih mase prihvatile, bile te “vodilje” koje bi davale potrebnu snagu da se istraje, jačajući samu odlučnost pobunjnih.

Parola koja je bila iskra revolucije u Rusiji je bila poklič žena: “Hleba!”. Ta iskra je pokrenula izmučene mase, da bi svoju revoluciju završile onom poznatom parolom: “Sva vlast sovjetima – zemlja seljacima, fabrike radnicima!“.

Za vrijeme Drugog svjetskog rata parola: “Smrt fašizmu – sloboda narodu!”, kojom se završavao svaki proglas i govor, bila je toliko jaka da je vjerovatno  više doprinjela mobilizaciji narodnih masa za borbu za oslobođenje zemlje, nego sva ostala ubeđivanja, obećanja i pozivi na to.

Devedesetih godina kada su mase željele da se oslobode od autoritarnog vođe  jednog zločinačkog nacionalističkog režima izbačena je parola: „Gotov je!“ i mase su je prihvatile. Istina, ta parola je i posle upotrebljavana u raznim prilikama, ali nije imala tu snagu, jer nije bila u „duhu vremena“, odnosno mase nisu imale potrebu za njom.

Continue Reading