Nismo se dovoljno razgraničili

  Da bi se u išta valjano napravilo u bilo kojoj oblasti ljudske djelatnosti mora postojati i taj otklon spram postojećeg, vladajućeg. Tako i u politici, da bi se napravio prodor iz obruča postojećih društvenih odnosa i stega mora se praviti iskorak spram ustaljenog, ali i proglašenog “progresivnim” i “obećavajućim”.

  Nas ovdje ne interesuje taj otklon od nacionalsitičkih, fašističkih i neoliberalnih shvatanja i njihovih hordi, uvijenih u najsuptilnije metode porobljavanja, pljačke ili brutalnog uništenja u izazvanim i podsticanim sukobima. U našem žaru koji nas podstiče da budemo prije svega slobodni ljudi i borci, nas zanima da napravimo otklon od svih onih shvatanja koje unose pometnju, zamagljuju suštinu i otežavaju da se požar klasne borbe obespravljenih masa rasplamsa u svojoj punoći.

  Znači nas otklon mora biti direktan i jasan.

Nastavi čitanje

Priča svuda ista

  Svjedoci smo da ovih dana, nekoliko desetina demobiliziranih boraca sa područja Tuzlanskog kantona koji su pješke došli pred zgradu vlade Federacije BiH u Sarajevo traže sljedeće: usvajanje i objavu jedinstvenog registra boraca, borački dodatak od minimalno 326 KM, ukidanje finansiranja boračkih udruženja, te besplatno liječenje.

  Krenimo redom. Jedinstveni registar boraca podrazumijeva

  Iako je Registar boraca u potpunosti formiran, Ministarstvo još nije javno objavilo njegovu sadržinu, odnosno spisak svih onih koji se vode kao borci. To je i razumljivo iz razloga što se na tim spiskovima nalazi veliki broj tzv. boraca koji iz podruma nisu vidjeli svjetlost dana sve do 1996. godine. Kada su izašli iz podruma, uz dva svjedoka, također iz podruma, dodavani su na te spiskove registra boraca na neki kriminalan i njima poznat način. Jedno od nezadovoljstava demobilisanih boraca, a koji zaista i jesu učesnici ratnih dešavanja, je i zbog velikog broja ljudi na tim spiskovima, a da nisu učestvovali i bili pripadnici bilo kakvih vojnih formacija tog perioda.

Nastavi čitanje

Šta imamo, a šta nemamo?

  Svaka istorijska protivrječnost ima to “prokletstvo” da vremenom postaje sve jasnija, skoro svima razumljiva i da traži svoje razrješenje, sve upornije i upornije, ostavljajući sve manje prostora za neku neutralnost, nezainteresovanost ili stavljanjem sebe iznad situacije – da te to ne dotiče.

  Tako i na ovim našim balkanskim prostorima polako, ali sve upornije, dolazi nam “iz guzice u glavu” spoznaja o neminovnosti razrješenja svih tih protivrječnosti – “da mora da pukne”, “da ovo više ne može ovako”, da ovo gubi svaki smisao postojanja”, ”da kriminalnu bandu na vrhu treba govnavom motkom…“, “da…”

  Oni koji se ne slažu bi rekli da to može trajati godinama, navodeći bezbroj činjenica u prilog tome. Međutim, pri tom zaboravljaju jednu osnovnu zakonitost u razvoju ljudskog društva – prozvodne snage. Ogroman skok u tehnologiji i proizvodnji je došao u sukob sa postojećim društvenim odnosima koji se još batrgaju u nekim polufeudalnim, patrijarhalnim i kapitalističkim odnosima. Te proizvodne snage prodrle su u skoro svaku poru zemaljskog šara, ne ostavljajući skoro ni jednu njenu stopu, niti jedinku da može biti neovisna i izvan tog “umreženja” u savremene tehnologije i to neminovno vodi tom “istorijskom skoku” koji će se odraziti na svakoj tački te “majušne planete”.

  Šta imamo, a šta nemamo mi ovdje na Balkanu?

Nastavi čitanje

Sami smo krivi

  Svejdoci smo ubrzane revizije istorije. U ovom trenutku nema snage koja bi se ozbiljnije suprotstavila tom procesu. U cijeloj Zapadnoj Evropi, pod motom borbe protiv totalitarizma, prije par decenija se počelo sa potpunim izjednačavanjem fašizma i komunizma, a što je bio samo uvod za legalizaciju fašizma na novim osnovama. Danas se prešlo samo na osudu komunizma.

  Reklo bi se da je tu Rusija izuzetak, jer su komunistički simboli još uvek tamo, spomenici i deo tradicije. No, to je samo spoljnja forma. U Rusiji se pod motom patriotizma i nekih viših ciljeva pokušava spojiti nespojivo – carska Rusija i sovjetski period, bolje reći sve podvesti pod trenutne ciljeve imperijalne Rusije – odbrambenim i osvajačkim.

Nastavi čitanje

Politički stavovi PR

1992 – 1995

  Osnovni uzrok raspada Jugoslavije je pobjeda nacionalizma u vrhovima vladajućeg Saveza komunista Jugoslavije. Koreni tog raspada leže u 1948. godini kada je Jugoslavija prešla sa pozicija proleterskog internacionalizma na pozicije opštejugoslovenskog nacionalizma. Taj opštejugoslovenski nacionalizam, u uslovima malograđanskog društva i jačanja partijskih birokratija po republikama, gubio je taj oreol jugoslovenstva, postajući sve više republički, odnosno stvaran – etnički. Raspadu Jugoslavije u uslovima narasle ekonomske krize je doprineo i spoljnji uticaj velikih sila.

Nastavi čitanje

Čiji je 9. maj?

  Dok se cio svijet približava opštem sukobu izgleda da raste i potreba da se obilježi 9. maj, kao Dan pobjede nad fašizmom, a i kroz to navodno neutralni Dan Evrope. Spisak onih koji prisvajaju taj datum je iz godine u godinu sve duži, i u srazmeri sa rastom samog fašizma i on raste. I taj spisak dobija groteksne razmjere, tako da se u opštoj papazjaniji postavlja pitanje – da li je taj dan trenutno potpuno obismešljen, i da li ga treba uopšte obelježavati? I zašto ga obilježavati kada sa antifašistima pred spomenicima zajedničke kolone i raznih nacionalista, predstavnika modernog fašizma i diktature kapitala, pa čak i onih koji su direktno odgovorni za zločine novijih datuma. Uz smjerno klanjanje milionima poginulih i uz zaboravljeno obećanje – “da se više nikada ne ponovi”, poklonitelji će biti uvučeni u novi vrtlog smrti, bilo kao nemoćne žrtve ili kao kreatori samih zločina. Sve kulise su već postavlljene, i treba samo dati znak za početak.

Nastavi čitanje

Plaćenici na delu

  Tokom prvomajskog protesta u Beogradu došlo je do “sučeljavanja” predstavnika režimskih sindikata i predstavnika levičarski opredeljenih protestanata. Uzrok je svakako u tome što su levičari počeli aktivnije da ukazuju na spregu vrhova sindikata i samog sistema. Istina, to se i pre znalo da su oni obični plaćenici sistema, čija je funkcija da drže čak i tako umrtvljeno radništvo pod kontrolom, da se previše “ne talasa” i za šta su debelo plaćeni. Produbljivanje opšte krize i jačanje diktature kapitala, apsolutizma i bahatosti uske pljačkaške klike oko Vučića, već je pokrenula mase i taj proces se ne može lako smiriti. Zato će potreba režima za pokornošću , a pogotovo onih koji kontolišu radništvo, stalno rasti. Istovremeno će rasti i stepen sluganstva vrhova sindikata i njihova spremnost da sa samim polugama sistema brane njegove osnove, odnosno diktaturu kapitala. Time brane i svoje privilegije i kapital koji nije tako mali.

 

Nastavi čitanje

Sa naših prvomajskih ulica 2017

« 1 of 3 »

Stav PR – Izdajnička uloga vrhova sindikata

  Da svaki režim potkupljuje vrhove sindikata i na taj način pokušava tupiti oštricu klasnih sukoba, nije ništa nepoznato i to se dešava od kada je radništvo počelo svoju klasnu borbu. Skoro svuda su sindikati malo skrajnuti od te “javne politike” i oni su uglavnom u proteklom periodu svoju sindikalnu borbu sveli na te “mrvice sa stola” koje im omogući krupni kapital. Znači, oni su pod kontrolom  sa sitnim zahtjevima u okvirima sistema i tako posredno i njegovi branitelji. Međutim, ono što se dešava u većini balkanskih država je otišlo korak dalje. Sindikati su uključeni preko plaćeničkih vrhova kao glasnogovornici zvanične politke postojećih režima. Tako su oni devedesetih godina bili pobornici nacionalističke ratne politike. Kasnije su se prilagodili i bili pobornici tzv. poštene privatizacije, pod kojim sloganom je izvršena najveća pljačka i razaranje privrede, odnosno omogućeno ubrzano stvaranje nove kapitalističke klase. Kada su se počeli osjećati prvi znaci otpora takvom stanju, propagandno se stvarao mit o nekavom socijalnom dijalogu: sindikati-kapitalisti-država, a u suštini stvarajući  trijadu pomoću koje se vlada. Gdje je tu sada mafija – kao zasebna cjelina ili su svi toliko isprepletani, čini to pitanje suvišnim.

Nastavi čitanje

Stav PR – Protesti u Srbiji

  Kada se činilo da je Srbija potpuno zamrla, što se tiče gibanja masa i otpora sistemu, mase su opet na ulici.

  Da li su one manje ili više spontano izašle ili organizovano je sporedno pitanje. Kao da nijedan politički akt do sada nije bio izložen pokušajima političkih snaga da utiču na njega, bilo pokretanjem, usmeravanjem ili baštinjenjem njegovih rezultata, jer su moćne sile, uvijek jedni ili čas drugi, ponekad i zajedno, pokušavale da usmjeravaju mase. Znači, nije nam cilj da analiziramo ko bi mogo da stoji iza protesta ovih dana u Srbiji, svjesni da se ništa na ovom svijetu ne može više desiti bez bar djelimično prstiju imperijalističkog i nadnacionalnog smrada i njihovih plaćenika. Cilj nam je da pokušamo da otkrijemo uzroke pojave masa na ulici, koje ideje i snage su zastupljenje među njima i koji su mogući rezultati ovih protesta.

Nastavi čitanje