Štampaj Štampaj

Šta imamo, a šta nemamo?

  Svaka istorijska protivrječnost ima to “prokletstvo” da vremenom postaje sve jasnija, skoro svima razumljiva i da traži svoje razrješenje, sve upornije i upornije, ostavljajući sve manje prostora za neku neutralnost, nezainteresovanost ili stavljanjem sebe iznad situacije – da te to ne dotiče.

  Tako i na ovim našim balkanskim prostorima polako, ali sve upornije, dolazi nam “iz guzice u glavu” spoznaja o neminovnosti razrješenja svih tih protivrječnosti – “da mora da pukne”, “da ovo više ne može ovako”, da ovo gubi svaki smisao postojanja”, ”da kriminalnu bandu na vrhu treba govnavom motkom…“, “da…”

  Oni koji se ne slažu bi rekli da to može trajati godinama, navodeći bezbroj činjenica u prilog tome. Međutim, pri tom zaboravljaju jednu osnovnu zakonitost u razvoju ljudskog društva – prozvodne snage. Ogroman skok u tehnologiji i proizvodnji je došao u sukob sa postojećim društvenim odnosima koji se još batrgaju u nekim polufeudalnim, patrijarhalnim i kapitalističkim odnosima. Te proizvodne snage prodrle su u skoro svaku poru zemaljskog šara, ne ostavljajući skoro ni jednu njenu stopu, niti jedinku da može biti neovisna i izvan tog “umreženja” u savremene tehnologije i to neminovno vodi tom “istorijskom skoku” koji će se odraziti na svakoj tački te “majušne planete”.

  Šta imamo, a šta nemamo mi ovdje na Balkanu?

  Prije svega, Balkan ima to nasleđe nezavršenih procesa istorijskog sazrevanja pojedinih nacija i koje su još uvek u tom naletu borbe za odbranu svoje samobitnosti. No, ta borba nosi i žig vladajuće klase koja pod borbom za neke “nacionalne i patriotske više ciljeve” sprovodi agresivnu politiku prema drugim narodima, prvenstveno pljačkajući “sopstveni” narod. I to je sve poznato. Međutim, na stranu ta tzv. njihova nacionalna i patriotska busanja u prsa i nezavisnost, oni su u suštini toliko zavisni od imperijalista i tog spoljneg fakora, da su dovedeni do karikaturalnosti – krećući se poput običnih prosjaka, sluga, slijepih izvršitelja tog nadnacionalnog kapitala.

  Postojeći režimi balkanskih zemalja su i sredstvo tog nadnacionalnog kapitala u borbi protiv pobunjenih masa svijeta i sredstvo očuvanja polukolonijalnog statusa balkanskih zemalja za dalju obostranu pljačku. Pored toga, u balkanskim zemljama, sa napredovanjem tog opšteg svjetskog haosa, sve više jačaju autoritarni elementi sistema, po potpunom uzoru na mafijaške kartele i to se više ne može sakriti, niti se oni baš trude da to kriju. Čak im taj mafijaški imidž godi. Oslonjeni na činovnički poslušni aparat, sistem represije kako legalnih snaga tako i ilegalnih banditskih hordi u službi lične vlasti, šepure se ti “lideri”, nesvjesni da će završiti pred revolucionarnim sudom, ili biti gonjeni širom planete ako privremeno uteknu, i pod uslovom da preteknu u tim njihovim mafijaškim obračunima.

  Imamo i permanentnu rasprodaju preostalih prirodnih bogatstava raznim imperijalistima pod bilo kakvim uslovima. Rasprodaja poprima razmjere epidemije, tako da će se uskoro imati taj poznati paradoks da će narod živjeti, ili bolje reći krepavati, getoiziran u okruženju prirodnih ljepota koje nije njihovo i gdje neće moći kročiti sopstvenom nogom.

  Imamo i tu zgaženu radničku klasu koja je posle trežnjenja od nacionalističkog opijuma i nade da će živjeti kao nekada evropski radnici, živi pognute glave u strahu za sopstvenu egzistenciju.

  Imamo i sve više nezaposlenih i mladih koji ne znaju šta će sa sobom, i koji sanjaju neki bolji život za koji misle da postoji “tamo negdje”. Žive u iluziji da će se spasiti ako pobjegnu iz “rupe”.

  Imamo i sve veće siromaštvo koje tiho osvaja, a na koje se navikavamo, i koje nas parališe i postajemo ravnodušni na sve.

  Istina, imamo i prve znakove otpora takvom stanju – od sve češćih samostalnih ataka na klasnog protivnika, a i pokušaja organizovanijeg otpora tom stanju.

  Šta nemamo?

  Ono što u istorijskom smislu još nemamo to je sila koja bi odnijela pobjedu na tri glavna fonta: ideološkom, frontu neposredne klasne borbe i frontu antiimperijalističkog otpora. Te sile su još u začetku, i čine ih slabe grupe, većinom na reformističkim pozijama. Znači, da bi te sile ojačale, treba istovremeno voditi borbu protiv diktature kapitala i za ispravnu idejnu liniju u okviru onih koji pokušavaju da se suprotstave toj diktaturi kapitala.

  Podizanje klasne borbe obespravljenih masa na viši nivo i njihovo povezivanje u jedinstvnu silu se ne postiže preko noći, apelima, formalnim povezivanjem ili stihijskim reagovanjem na pojavno. To može učiniti samo organizovana sila obespravljenih masa na vrlo visokom idejnom nivou, koja je spremna da svojim stavovima, istupima i svakodnevnom borbom i hrabrošću u suprotstavljanju diktaturi kapitala, stekne uticaj u masama.

  Sila duboko oslonjena na mase i sa stečenom praksom u borbi protiv diktature kapitala može krenuti i na polje glavne bitke – antiimperijalističke borbe. Može krenuti u susret Balkanskom pokretu otpora.

  Sila koja će aktivno voditi borbu protiv NATO okupacije, dužničkog ropstva svjetskih lihvara, otporu ostalim imperijalistima i domaćim slugama savremenog fašizma. Sila izrasla na potrebi balkanskih masa i sila koja mora pobijediti ukoliko bude odražavala klasne interese tih masa.

  Balkanskim pokretom optora!