Dalje ruke od Balkana, imperijalistički lešinari!

masa02  Kada jedna društvena kriza dostigne određeni stepen, onda ona nužno vodi ka prelasku u višu fazu. Ona sama traži svoje razrješenje, jer je nemoguće više da sve bude po starom – postaje neizdrživo za svakoga, čak i za one kojima izgleda da ide dobro. Ta viša faza društvene krize i društvene neizdrživosti je ili rat u raznim formama ili revolucija.

  Jasno je da je svijet ušao u fazu kada se ili nešto veliko valja iza brijega, ili nam počinje dugi mrak – dozvoljenost svega, pa čak i najvećeg stepena zla i neslobode do sada viđene. U svakom pogledu ne možemo pobjeći iz “tog kruga”, ma šta pokušavali. I jedini način je da se suočimo sa tim nadolazećim, sa svojim malim ili velikim “ja”, svojim otporom individulanim ili organizovnim, i svojim angažovanjem malim ili nesebičnim i do kraja.

Continue Reading

A šta da se (ne) radi?

rudari-bunt01  Za tzv. revolucionarnu ljevicu na prostoru bivše Jugoslavije i Balkana se može reći da je dobro što postoji zbog teških objektivnih okolnosti za njeno djelovanje, ali i bolje da je i nema kada je takva. I jedno i drugo je tačno.

  Jedna pjesnik i tribun zla, davno je rekao – „Zbog velikih misli koje misle svako misli veliki je…“ To se donekle može danas primijeniti na ovu ljevicu raznih naziva i simbola – „pravih orijentacija“, „jedino ispravnih stavova“, svrstene u neke „moćne“ internacionale, saveze, sekcije…; sastavljene uglavnom od smušenih intelektualaca i mnoštvo sujete u razne komunističke, marksističko-lenjinističke, anarhističke, novoljevičarske, antifšističke i ko zna kakve sve grupe. Bez ikakve povezanosti sa masama i mogućnosti da utiču ozbiljnije na političke procese.

Continue Reading

Bratstvo i jedinstvo balkanskih naroda kao zjenica oka svoga!

balkan-otpor-01  Ponovo je Balkan, a ko bi drugi, ona tačka gdje se prelamaju interesi velikih sila i gdje se rješava sudbina Evrope.

  Sada su za to povod izbjeglice. Neprestalno se lansiraju razne priče i „poverljive verzije“ u vezi njihovog prisustva i potrebe prisutva. A oni su tu jer su jednostvno izbjeglice. 

  Na stolu su sve opcije, da ih ne nabrajamo, a u suštini kada se jednačina do kraja uprosti – ruši se jedan prevaziđeni svijet i to ne može da prođe a da za sobom ne ostavi pravi haos, prije nego se uspotavi jedno novo vijeme, novi odnosi, novi ljudi… ako prežive.

Continue Reading

U susret balkanskom pokretu otpora!

poster-03  Opšte stanje na Balkanu i uticaj širih procesa – od ratova, ekonomske krize i sveopšteg haosa, gdje se drmaju temelji jednog prevaziđenog svijeta, zahtjevaju pojačani aktivizam revolucionarne ljevice na jačanju otpora u masama.

  PR je za oštru idejnu polarizaciju sa svim ljevičarima koji stoje na reformističkim pozicijama i koji zagovaraju djelovanje u okviru kapitalističkog sistema, prilagođavajući se njegovim pravilima. PR takvu „ljevicu“ smatra svojim klasnim neprijateljem i „psima na lancu imperijalista“, ma šta oni deklarativno zastupali.

  PR smatra SAD imperijalizam i NATO pakt svojim glavnim protivnikom, kao i njihove režimske sluge po balkanskim zemljama, ali će se PR isto tako jasno razgraničiti sa svim onima koji djeluju kao petokolonaši drugih imperijalista – u prvom redu ruskih, njemačkih, turskih ili drugih.

  PR će nastaviti svoju propagandu u masama na širenju svijesti o potrebi jačanja Balkanskog pokreta otpora kao jedinog puta kojim mogu krenuti balkanske mase ka svom oslobođenju. To podrazumijeva i aktivniji nastup u propagandnim aktivnostima kako bi se jačala svijest u masama o njihovoj snazi i sposobnosti da se oslobode imperijalista i sruše diktaturu kapitala.

  U susret balkanskom pokretu otpora!

Pomoći ljudima u nevolji!

izbeglice02  Pomoći ljudima u nevolji su osjećaj i potreba koji su itekako prisutni kod ljudi na Balkanu, zajedno sa stalno podsticanom mržnjom da se naudi i nanese zlo prvom susjedu samo ako je različite vjere, nacije, opredeljenja… pa i zbog samog njegovog izgleda. I ta borba dobra i zla, progresa i zaostalosti, pravednosti i sveopšte nepravde je nešto od čega se ne možemo lako osloboditi, čak ni onda kada nam se čini da materijalno situirani možemo pobjeći u osamu svoje sebičnosti i neosetljivosti za ljudsku patnju.

Continue Reading

Zavrsna deklaracija sastanka partija i organizacija sa balkana u vezi sa pozivom ICOR Evrope

konferencija-balkan-02  Delegati sedam partija i organizacija iz Bugarske, bivše Jugoslavije, Turske – Kurdistana i iz Rumunije su učestvovali na Prvoj Balkanskoj konferenciji ICOR Evrope. U solidarnoj diskusiji, učesnici su obavjestili o situaciji u različitim zemljama Balkana i o politici ugnjetavanja, eksploatacije i pljačke koju vode imperijalisti. Želja svih je jača saradnja revolucionarnih snaga uz posebnu povezanost u kritici revizionizma i izdaje socijalizma. Isto tako je izražena potreba izboriti se sa dubokim uticajem revizionizma u radničkom pokretu.

  Drugovi su izvjestili o jačanju i o aktiviranju revolucionarne marksističko-lenjinističke snage u borbi za oslobođenje čovječanstva od kapitalizma. Takođe velika interes i solidarnost sa kurdskom oslobodilačkom borbom je bio izraz za to. Poziv za formiranje međunarodnih brigada za Kobani / Rožava i pakt solidarnosti su najavljene.

  Prva Balkanska Konferencija je pokazala da moramo naučiti kako da radimo zajedno u našoj zajedničkoj borbi za oslobođenje. Učesnici konferencije su ujedinjeni o organizovanju više sastanaka i konferencija koje će da se bave teorijskim i praktičnim zadacima.

  Deklaracija jednoglasno usvojena.  

  Sofija, 21. mart 2015.

Šta to beše internacionalizam?

10941820_411886988975736_2756423825119463060_n  Nekada se kao primjer internacionalizma u radničkom pokretu navodila borba u Španiji, kada se išlo  u borbu protiv nadolazećeg fašizma, kao i tokom Drugog svjetskog rata i partizanskih pokreta, kada je bilo pitanje biti ili ne biti. Posle je sve krenulo nekim drugim tokom i pojam internacionalizma se počeo “kvariti”. I kako je slabila revolucionarnost pokreta u Evropi, tako je i slabila sama internacionalistička solidarnost. Oni koji su se i dalje “kleli” u internacionalizam su u praksi padali na najgore pozicije nacionalizma, šovinizma i revizionizma.

  Internacionalizam proizilizi iz osnovne idejne postavke radničkog pokreta  da – “proleteri nemaju otažbinu”, što znači da je dužnost svakog revolucionara “da ubije” svaku uskogrudost u sebi; sve te naslage prošlosti, tradicije i ne stane iza svoje nacije, otaždbine, države – da ga ne ponesu emocije i  opijum koji širi buržoska propaganda o “uzvišenim ciljevima” da bi vladala masama, odnosno da savlada strah u sebi i kaže istinu, i tu istinu brani u praksi. Da je brani, ne samo riječima, nego u praksi, bez obzira na posljedice.

  Internacionalizam, kao i klasna borba, nisu apstraktne kategorije, nego nešto vrlo konkretno, opipljivo, teško, često i krvavo.

Continue Reading

Nastavlja se!

  Mase na prostoru bivše Jugoslavije i Balkana su već jednom pokazale da mogu izvesti socijalističke revolucije, ukinuti osnove kapitalističkog sistema i organizovati društva gdje su najširi slojevi društva (ogromna većina) imala veća prava i bolje socijalne uslove za život nego što je to danas. To će se neminovno ponovo desiti – u drugim uslovima, na višem stupnju i sa još pravednijim društvenim odnosima. Stvaranje revolucionarnog subjekta, širenje svijesti o potrebi rušenja diktature kapitala i vođenje klasnih bitaka nije samo izraz našeg djelovanja i naših želja. To je zakonitost istorije.

Jedino revolucijom! 
Balkanskim pokretom otpora!

NATO okupacija

nato_01  NATO pakt je stvoren kao vojna sila zapadnih imperijalista radi suzbijanja uticaja tadašnjeg SSSR-a i ostalih socijalističkih zemalja na Evropu i ostali dio svijeta. I tada je to izgledalo logično da zapadni imperijalisti , ukoliko hoće da spriječe poraz kapitalizma, moraju imati silu koja će parirati toj “komunističkoj opasnosti”. U tom Hladnom ratu, zapadni imperijalizam je odnio pobjedu što je rezultiralo raspadom SSSR-a i promjenom društvenih odnosa u mnogim zemljama tzv. realnog socijalizma. Objavljena je “pobjeda nad komunizmom”. Tada su se čak čuli i glasovi o potrebi da se rasformira NATO pakt , odnosno da se njegove baze izmjeste iz Evrope. No, nije prošlo ni dvadeset godina od rušenja Berlinskog zida, a Evropa nije nikada više, kao sad, bila pod NATO čizmom. Nikad, kao sad, nije više bilo NATO baza po Evropi; nikada kao sad, nije više bilo oružja po Evropi; i nikada kao sad, nisu više vojnici evropskih država služili ovoj alijansi (kakvog li “neutralnog” naziva), za operacije po svijetu, pod okriljem UN ili mimo – ko to pitanje više i postavlja. Pojedini režimi se prosto utrkuju da budu u sastavu NATO-a. Podsjetimo se samo kako su tridesetih godina dvadesetog vijeka trčali pod Hitlerove skute, dok je fašizam gazio sve pred sobom. Drugi režimi su prosto primorani da uđu u sastav NATO-a, a niko ih i ne pita. Jednostavno im se saopšti kao i svim slugama. I balkanske zemlje su danas pod NATO okupacijom. Pojedine države su već stavljene pod okriljem NATO-a, dok drugi režimi s nestrpljenjem traže da budu primljeni, računajući da će tako sačuvati svoju cjelovitost kao BiH, Kosovo i Makedonija, odnosno svoju vlast kao režimi Srbije i Crne Gore. I taj proces je u završnoj fazi. 

Continue Reading

Crveni barjak nad balkanskom krčmom

10257797_1001605603188257_505445984352345882_o  Prije jednog vijeka, pred samo izbijanje Prvog svjetskog rata, sve se uskomešalo. Nije se slutilo da će taj rat otvoriti novu epohu u istoriji. Rat je po prvi put bio opšti, svjetski, koji će se okončati sa milionskim žrtvama, neviđenim stradanjima, nestankom tri carevine koje su mislile da su njihova carstva „od boga dato“ i pomaljanjem jedne nove epohe koja će u narednom vijeku označiti neprestani sukob između rada i kapitala u svjetskim okvirima. I ovo sadašnje vrijeme počinje neodoljivo da podsjeća na to od prije jednog vijeka. I sada je nekako slična situacija – velike imperije su se uhvatile u koštac, a da li će biti opšteg rata to ne znamo, vjerovatno hoće. No, tek sada kao da postajemo svjesni da taj rat i nije prestajao, samo su se akteri povremeno malo primirili, da bi prikupili snagu. Rat i danas traje skoro svuda i u raznim formama-propaganda je sa ovim masovnim medijima postala jos lažljivija i agresivnija, ekonomski rat je otvoren i brutalan, a sa oružjem se ratuje sve više i više – u Ukrajini, Siriji, Avganstanu, širom Afrike i tako redom. A svaki rat zahtijeva opredijeljenje kao i prije sto godina. I tada su sa ushićenjem stali uz „cara svoga ruskog“ – „baćuska naš milij“ i klečali po ulicama uz mirise tamjana. Drugi su disciplinovano, navikli na red i poredak, stali na „vrata Evrope“ uz kajzere, nadvojvode, uz jedan svijet koji je bio izdisaju. I jedni i drugi su ginuli baš, na stotine, hiljade, milione. Za koga i za šta? Razumljivo je zašto su seljačke i radničke mase Evrope, regrutovane dobrovoljno i na silu morale u taj rat, ali nije baš jasno nešto drugo što se desilo i što se izgleda ponavlja. Zašto su oni koji su bili i protiv rata i tih carevina izdali sva svoja uvjerenja i stali uz nacionalne i vjerske barjake, a u suštini uz interese vladajuće klase? Samo rijetki koji su ostali u manjini i kojima je pripala budućnost, poput Lenjina u Rusiji i Tucovića u Srbiji jasno su ustali protiv imperijalističkog rata. Tako i sada, kada su naoštreni noževi za nova klanja, po Evropi i Balkanu, tzv.evropski ljevica, koja bi trebala da mobiliše masu protiv imperijalističkog rata, nije spremna na to. Nije spremna da se odupre sili klasnog protivnika, a idejni trulež koji se širi iz njenih redova samo pomaže imperijalistima da regrutuje nove horde fašističke ološi za neka nove pogrome.

  Kako je to na Balkanu? 

  Na Balkanu je sučeljavanje imperijalista sve izraženije, ali i sa dozom zadrške, znajući unaprijed da je potpaljivanje balkanskog bureta baruta, gašenje i onako prigušenog svijetla u balkanskoj krčmi, uvijek bio početak za nešto veće i mnogo opasnije. Mase na Balkanu se milom ili silom uglavnom guraju u tri kolone. Prva je “evropska” kolona koja je pod kontrolom agresivne ekonomske i vojne sile zapadnog imperijalizma , druga kolona je “proruska” koja vidi svoju šansu u militantnom usponu ruskog imperijalizma, a treća je “islamska” u raznim oblicima. Ta polarizacija nadilazi sve ostale, i trajaće dokle god se imperijalisti ne istroše ili se ne pojavi sila koja nadilazi sve to i potire, nemilosrdno ih potire.

  Takođe, na Balkanu se u slaboj anemičnoj ljevici, već reflektuju te dublje podijele. I ljevica, ma kako bila slaba, je takođe polarizovana. Tu imamo, tu “evropsku ljevicu” – “ pse na lancu imperijalizma”, koji se posredno trpaju da odrađuju posao za njih. Oni su u krajnjoj instanci peta kolona zapadnog imperijalizma. Oni su ti koji sa svojim pacifizmom, reformizmom, legalizmom, i iznova “novom ljevicom”, unose idejnu zbrku, dok se nemilosrdno ratuje i porobljavaju narodi širom svijeta. Oni su tu da svojom malograđanskom servilnošću, neodlučnošću i kukavičlukom, omoguće da se na Balkanu učvrsti čizma zapadnog imperijalizma, sve pod devizom borbe protiv kapitalizma. Oni mašu parolama “demokratskog socijalizma”, dok se Evropa militarizuje, fašizira, kreće u nove ratove i gazi sva dostignuta radnička prava.

  Drugi su još gori – “ljevičari” koji još nisu iskoračili iz prošlosti i staju na reakcionarne pozicije odbrane ruskog imperijalizma od nasrtaja zapadnih imperijalista. Ta “ljevica” je reakcionarna i spremna da sarađuje sa nacionalističkim i fašističkim strankama u odbrani pravoslavlja, slovenstva itd. 
No, iskustvo Drugog svjetskog rata nam govori da je samo sila utemeljena na internacionalizmu, kao što je partizanski pokret Jugoslavije, Albanije, Grčke i Bugarske bila ona snaga koja je mogla da pobijedi fašističke pokrete i petokolonaške kolone i donese novi život. Ta sila je optuživana da je anacionalna, da je protiv vjere, bez morala. A ona je imala jasan cilj – osloboditi zemlju i narode od okupacije, ujediniti narode i skinuti kapitalistički jaram. I uspjeli su! 
Danas je sve skoro isto. Samo što još nema toliko stranih vojnika- a biće. I što domaći petokolonaši još nisu obukli uniforme -a hoće. Već ih naoružavaju i treniraju. I to redom -policiju, vojsku, a naći će se i još neke nove forme. U sadašnjoj situaciji neokolonijalnog porobljavanja, graditi silu koja će se povezivati sa svim tim balkanskim obespravljenim masama, bez obzira na naciju i vjeru, jeste put ka slobodi. I tu silu balkanskog pokreta mogu podržati obespravljene mase, jer one nemaju šta da izgube. One su već izgubile, jer su bez posla, bez primanja, u stalnom siromašenju, uglavnom bez porodice ili sa razbijenim porodicama i bez budućnosti ako se nešto radikalno ne promijeni.

  No, obespravljene mase mogu završiti i u drugim uniformama i za interes tih imperijalista. Upravo je zadatak revolucionarne ljevice da odvraća mase da ne budu uvučene u imperijalističke ratove, i da ne obuku uniforme koje su im domaći petokolonaši namijenili. Da ih odvraća da ne služe interesima imperijalista i njihovih slugu. Da ne staju pod nacionalne i vjerske barjake – niti evropske, ruske, hrišćanske i muslimanske i, posebno, lažno crvene… Zapaliti sve te barjake da gore, inače će gorijeti i ljudi i djeca, naši domovi, i nicati naše kolone- kolone beskućnika bez cilja. Jer oni nose samo sukob, klanje i propast. Američki imperijalizam je zlo. Evropski imperijalizam je zlo. Ruski imperijalizam je zlo. Turski režim je zlo. Balkanski režimi su zlo. Radikalni raskid i rušenje toga svijeta, od strane obespravljenih masa, je spas za balkanske i evropske narode.

  Ovo sve izgleda radikalno, do kraja izoštreno i apokaliptično, ali je najgore za mase ako “zabijaju nos u pijesak”. Deset godina prije raspada Jugoslavije valjalo se zlo prije nego što je krenulo da se materijalizuje. I svi su ćutali, po onoj -“neće nas”. A došlo je. Tako će i sada doći i na Balkan, ponovo. To je istorijsko klatno kojem ne možemo pobjeći, ali se možemo oduprijeti, iz bilo kojih razloga, a najviše zbog opstanka i budućnosti. Početak otpora je svakako ako na lomaču fašističkih, nacionalističkih, neoliberalnih i vjerskih barjaka priturimo i koji od ovih lažno ljevičarskih.

  Podignimo visoko crveni barjak nad Balkanom! 
  Za jedinstveni balkanski pokret otpora! 
  Balkan balkanskim narodima!