Stavovi PR – januar 2017

  1. Uzroci raspada Jugoslavije i nove integracije?

  SFR Jugoslavija se raspala zbog potpune pobede nacionalističke politike u vrhovima Saveza komunista Jugoslavije, ekonomske krize u koju je društvo zapalo i promene odnosa snaga na medjunarodnom planu. Višedecenijsko nagomilavanje političkih, ekonomskih i nacionalnih suprotnosti nužno je na kraju proizvelo otvorene sukobe i raspad države.

  Partija rada zastupa stav da su, u situaciji krize i rastakanja državne zajednice, najveći uzročnik stvaranja nacionalističke mržnje, podizanja ratnih tenzija i kasnije rata, bile snage velikosrpskog nacionalizma. Te snage su svojom agresivnom nacionalističkom politikom, stavljajući JNA, kao najjaču vojnu silu pod svoju kontrolu, odigrale presudnu ulogu u ratnim dogadjanjima na ovim prostorima. Pored pretvaranja JNA u direktan instrument rata protiv drugih naroda Jugoslavije, uporedo, je izvršena bezočna manipulacija nacionalnim osećanjima i stvaranje nacionalističke mržnje od strane medija koje je kontrolisao režim, od strane većine političkih partija, kao i tzv. nacionalnih institucija (SANU, UKS, SPC). Ovakva homogenizacija velikog dela srpskog naroda, kao i prethodno navedeni uzroci, doveli su do jačanja nacionalizma kod drugih naroda, posebno velikohrvatskog nacionalizma. Rezultati svega bili su zastrašujući – višegodišnji ratovi, desetine hiljada mrtvih i ranjenih, stotine hiljada izbeglih lica, ratni zločini, osiromašenje većine naroda, beskrupulozna pljačka i profiterstvo državnih vrhova itd.

Nastavi čitanje

Istrajavanje na ideji

1609763_986168584731959_5747545978313801739_n  Jednom je rečeno da sve velike ideje na ovaj svijet dolaze na glinenim nogama. To nam je poznato iz istorije ove civilizacije, a praksa i danas to potvrđuje. Teško je biti vijesnik, pionir, u bilo kojem obliku ljudske djelatnosti. Vjesnici su uvijek prvi na udaru. Ne uklapaju se i štrče – opasni su za postojeće, kako god se okrene. No, oni moraju biti spremni da podnesu sve te udare, bez obzira na cijenu koja se plaća, i koja je najčešće vrlo bolna – nepriznavanja i ponižavanja; uništeni lični životi i porodice; zatvori i pogibije. Treba sve to izdržati, a može se jedino ako si ubijeđen u ispravnost ideje, odnosno ako se ona potvrđuje u praksi. U suprotnom je to naučno neutemeljenje, umjetnički ili politički promašaj, ili čak fanatizam koji vodi u slijepu ulicu… 

  Onima koji su se u protekla dva i po vijeka bavili marksističko-lenjinističkom idejom trebao je taj pionirski napor da je iznesu na svijetlost dana, da je približe masama, i da je odbrane od svih pokušaja nepriznavanja, minimiziranja, zabrane i uništenja. 

  Borba za marksističko-lenjinističku ideju je ponovo aktuelna, iako je samo prije par decenija izgledalo sasvim drugačije. To je rezultat istorijske nužnosti, krize sadašnjeg svijeta kapitalizma, ali i kao posljedica borbe onih koji su bili najviše ubijeđeni i spremni da brane m-l ideju. Pomenimo samo neke u ovom trenutku, kao što je kurdski pokret, turski revolucionari pokret, maoistički pokret Indije i Filipina, pokreti u Kolumbiji, Peruu i Meksiku, grupe urbane gerile po Evropi. I sve ih je više i više. A samo par decenija unazad to su bile male grupe izolovane od masa, ali koje su uporno insistirale na odbrani ideje, potpuno ubijeđeni da ona korespondira sa samim tokom istorije. I oni su u toj prvoj fazi uvijek označavani kao teroristi, sektaši, proganjani su i ubijani od režima, dok su sa druge strane žigosani i od onih koji su takođe nosili iste zastave i simbole, ali nisu imali snage i smijelosti da istrajavaju. Ti drugi nisu nisu izdržali test istorije i nestajali su sa političke scene ili danas služe samom kapitalizmu kao sporedni dekor u pokušajima unošenja smutnje u pobunjenim masama. Danas se ponovo visoko vije crveni barjak, ali u rukama boraca revolucionara. I odjednom se m-l ideja počinje činiti mnogo jačom nego što je stari svijet želio to predstaviti. Ponovo počinju da jačaju shvatanja da se kroz tu ideju može odbraniti ovaj svijet kako ne bi potonuo u varvarstvo – u lanac neprekidnih ratova koji pokreću imperijalisti radi očuvanja svojih pozicija i radi odbrane jednog svijeta koji je već rekao sve dobro što je imao da kaže i sada proizvodi samo zlo. I to proizvođenje zla, mora buditi i pojedinačnu i grupnu želju masa da se suprotstave takvom svijetu. Zato će se pojedinci i obespravljene klase i mase sve više „naoružavati“ sa idejama koje u u sebi nose najviše toga ljudskog – ravnopravnosti i slobode, ukidanje svih oblika ekonomske eksplotacije i političke dominacije. Ne treba ponavljati da će se i same ove ideje poslije ostvarenja te istorijske nužnosti, naći u muzeju starina zajedno sa kapitalizmom i njegovom privatnom svojinom i državom. Normalno, ako svijet do tada pretekne i mi u njemu…

  Stajanjem po strani se ne može braniti ideja. Ona se danas brani na frontovima i sa puškom u ruci. Ako nisi spreman za pušku, onda kroz organizovani rad u pokretu koji zagovara rušenje diktature kapitala. Ako nisi spreman za organizovani politički rad, onda čini bar neke pokušaje suprotstavljanja tom svijetu neslobode. A ako nisi spreman ni za to, onda ćuti i ne kukaj, jer si saveznik sistema i sukrivac stanja. Sukrivac si zato što nemaš posao; što plaćaš školovanje; ne možeš se liječiti, što ne možeš više izdržati taj pritisak i teror na poslu; što te svaki dan ponižavaju i otimaju sve više, što pristaješ na laž i sam lažeš… Onda pristaješ da budeš robom – jeftinom robom, robe!

  Nikad robom! 
  Jedino revolucijom!

Udri reformističke kapitulante!

lenjin_01   Pokreti i pobune obespravljenih masa po Evropi su do kraja ogolile elementarnu istinu – na prostoru Evrope ne postoji revolucionarni pokret, niti organizacije koje bi se mogle suprotstaviti nadirućem fašizmu i sve većoj diktaturi kapitala.

   Zašto je to tako?

   Poslije sloma revizionističkog i birokratizovanog socijalizma u Evropi, kada su imperijalisti označili "krah komunizma", sa političke scene su nestale sve one partije iza kojih je stajao socijal-imperijalistički SSSR. Ostale su one organizacije koje su baštinile ideje revolucionarnog pokreta po svijetu, ali je nesklad između uslova u kojima su one djelovale, i relativne stabilnosti kapitalizma u Evropi, uticao da ove partije vremenom postanu statične, dogmatične, bez ikakvog uticaja i kontakta sa masama. Treba svakako naglasiti da je nedostatak oslonca, na koji bi se oslonile ove organizacije i koji bi im pomogao u njihovom razvoju, jedan od uzroka slabosti revolucionarnog pokreta u Evropi. Pojedine grupe koje su shvatile značaj ispravnosti na revolucionarnoj teoriji, objektivno nisu mogle ni da učine više u postojećim uslovima, jer bi u protivnom nužno zapadale u avanturizam. No, većina tih evropskih partija nije imala ni unutrašnje snage da održi revolucionarnu liniju, i nužno su klizile u bljutavi reformizam zakićen revolucionarnim parolašenjem.

Nastavi čitanje