Nemoć ili bijeda ljevice

  Pod ljevicom se uglavnom podrazumijevaju ona opredeljenja koja u prvi plan stavljaju socijalnu pravdu i borbu za društvo bez eksploatacije ispred svih drugih ciljeva. Ovdje se nećemo baviti onim shvatanjima koja dolaze iz propagandista kapitalističkog svijeta, a koji pokušavaju osporiti podjelu na ljevicu i desnicu kao prevaziđenu podjele. Naš stav je upravo suprotan, da nikada do sad na globalnom nivou nije bila već podjela i suprotnost onih koji se borbe za socijalnu pravdu, slobodu, ravnopravnost i onih koji kopaju rovove među ljudima i pokušavaju da uspostave još žešći sistem eksploatacije i ropstva, gdje će ljudski život predstavaljsti sve manje i manje išta, bolje reći ništa.

Nastavi čitanje

Stavovi PR – januar 2017

  1. Uzroci raspada Jugoslavije i nove integracije?

  SFR Jugoslavija se raspala zbog potpune pobede nacionalističke politike u vrhovima Saveza komunista Jugoslavije, ekonomske krize u koju je društvo zapalo i promene odnosa snaga na medjunarodnom planu. Višedecenijsko nagomilavanje političkih, ekonomskih i nacionalnih suprotnosti nužno je na kraju proizvelo otvorene sukobe i raspad države.

  Partija rada zastupa stav da su, u situaciji krize i rastakanja državne zajednice, najveći uzročnik stvaranja nacionalističke mržnje, podizanja ratnih tenzija i kasnije rata, bile snage velikosrpskog nacionalizma. Te snage su svojom agresivnom nacionalističkom politikom, stavljajući JNA, kao najjaču vojnu silu pod svoju kontrolu, odigrale presudnu ulogu u ratnim dogadjanjima na ovim prostorima. Pored pretvaranja JNA u direktan instrument rata protiv drugih naroda Jugoslavije, uporedo, je izvršena bezočna manipulacija nacionalnim osećanjima i stvaranje nacionalističke mržnje od strane medija koje je kontrolisao režim, od strane većine političkih partija, kao i tzv. nacionalnih institucija (SANU, UKS, SPC). Ovakva homogenizacija velikog dela srpskog naroda, kao i prethodno navedeni uzroci, doveli su do jačanja nacionalizma kod drugih naroda, posebno velikohrvatskog nacionalizma. Rezultati svega bili su zastrašujući – višegodišnji ratovi, desetine hiljada mrtvih i ranjenih, stotine hiljada izbeglih lica, ratni zločini, osiromašenje većine naroda, beskrupulozna pljačka i profiterstvo državnih vrhova itd.

Nastavi čitanje

Porazi su majke pobjede

porazi-pobeda-01  Poraz koji je doživjeo početni oblik socijalizma i prvobitne revolucije nad kolosalnim razvojem proizvodnih snaga i mogućnostima kapitalizma da svoje krize pretvore u nove regenerativne forme za još veću oplodnju kapitala, je proces koji je obelježio završetak dvadesetog vijeka. Znači, nisu se ostvarile prognoze prvobitnih revolucionara o svjetskoj revoluciji i o skoroj propasti kapitalizma. Ali su se zato potvrdile sve analize klasika marksizma o kapitalizmu i tu više nema šta da se doda – kapitalizam je dokazao da je u svojoj osnovi potpuni gubitak ljudskosti. No, istovremeno se desio još jedan zanimljiv proces koji su indukovale socijalističke revolucije sa svojim idejama o prevazilaženju kapitalizma. Taj proces bi mogli sažeti u jednom – kapitalizam, a misli se na epohu finansijskog špekulativnog i virtuelnog kapitala, više ne može da postoji, ne samo u nizu cikličnih kriza, već i bez permanentne krize. Kapitalizam više ne može da živi, a da ne proizvodi i svoju krajnje totalitarnu, reakcionarnu suštinu, a istovremeno i svoju suprotnost – socijalizam, odnosno zahtjev za dokidanjem dehumanizovanog svijeta. I savremene generacije, a to se misli na ljudsku civlizaciju u poslednja dva vijeka, žive upravo taj prelom civilizacije koja je traje hiljadama godina, i danas se manifestuje kao globalno bolno i globalno tragično.

  Neka pitanja u vezi revolucionarnog ljevičarskog pokreta su pitanja na koji on mora iznova i iznova nalaziti odgovor u novim istorijskim situacijama.

  Jedno od pitanja je kako se konačno osloboditi konzervativnih tendencija u pokretu, a koji sputavaju proboj u odgovoru na pitanja savremene prakse?

Nastavi čitanje

O činjenicama koje tvrdoglavo biju među oči

o-cinjenicama-01  Šta je to „iracionalno“ među narodima Balkana što ih tjera na stalne sukobe, odnosno da budu „sredstvo za potkusurivanje“ velikih sila?

  Većina analitičara će reći da je problem u „istorijskom kašnjenju“ balkanskih naroda, odnosno da oni nisu još ozbiljnije zakoračili u građansku epohu, tj. uz sve „užase” modernog kapitalizma. I za to će navesti desetine argumenata – od toga da su ta društva tek izašla iz plemenskog, feudalnog i patrijarhalnih odnosa, da nisu izgradili moderne oblike državnosti, do toga da su te podjele još duboke itd… I mogli bismo se čak donekle složiti sa tim mišljenjem da nije nečeg drugog – da nije tih nekih drugih činjenica koje neumoljivo i tvrdoglavo biju među oči.

  Šta te činjenice nama govore?

Nastavi čitanje

Globalni predatori i Balkanski pokret otpora

kolaz02  Zakon centralizacije i koncentracije kapitala u što manjem broju ruku se ispoljava u zastrašujućoj formi. Kapital se koncentrisao da li u 350 najmoćnijih pоrodica ili 170 najmoćnijih multinacionalnih kompanija, manje ili više, svejedno je. Postavlja se samo jedno pitanje – šta ti subjekti koji posjeduju i upravljaju tim kapitalom žele postići – koji su njihovi ciljevi? Dosadašnje istorijsko iskustvo nam govori da je taj njihоv projekаt zastrašujući. Osjećamo to „konačno rješenje“, i plašimo ga se. No, isto tako znamo da pоstoje i istorijski procesi koji su se uvijek smijali u lice svim tim „moćnicima“ i činili ih tragikomičnim baš u toj konačnosti.

Nastavi čitanje

Kakvu partiju hoćemo?

kakvapartija01  Stvoriti revolucionarnu partiju i revolucionarni pokret je nešto što se dešava u relativno rijetkim trenucima nekog društva. Potrebno je da prođu decenije prije nego što se stvore potrebni uslovi i u masama sazri potreba da se prihvati jedna revolucionarna organizacija koja je spremna na direktni sukob sa klasnim neprijateljem; koja je spremna na obaranje nepravednog i potpuno nehumanog sistema, odnosno koja je spremna za borbu protiv diktature kapitala, ma gdje se ona sprovodila i u ma kakvim oblicima.

Nastavi čitanje

Borba se nastavlja

vlado-d-prbil-maj10-06 

  Na današnji dan, 28. marta 1992. godine, u Beogradu je osnovana Partija rada. Nastaje u trenutku raspada Jugoslavije i izbijanja rata na njenim prostorima. Osniva je grupa radikalnih levičara okupljena oko revolucionara Vladimira Dapčevića, koji posle dugogodišnje robije nastavlja političku borbu. Po idejama koje zastupa, smatra se da je Partija rada naslednica KPJ koja je vodila borbu protiv fašizma i izvela socijalističku revoluciju. Uslovi za nastanak jedne marksističko-lenjinističke partije bili su višestruko nepovoljni. Pre svega, u tom periodu se dešava istorijski slom revizionizma, kada imperijalizam objavljuje svoju pobedu nad komunizmom i kada se činilo da je revolucionarni pokret doživeo svoj poraz.

Nastavi čitanje

Udri reformističke kapitulante!

lenjin_01   Pokreti i pobune obespravljenih masa po Evropi su do kraja ogolile elementarnu istinu – na prostoru Evrope ne postoji revolucionarni pokret, niti organizacije koje bi se mogle suprotstaviti nadirućem fašizmu i sve većoj diktaturi kapitala.

   Zašto je to tako?

   Poslije sloma revizionističkog i birokratizovanog socijalizma u Evropi, kada su imperijalisti označili "krah komunizma", sa političke scene su nestale sve one partije iza kojih je stajao socijal-imperijalistički SSSR. Ostale su one organizacije koje su baštinile ideje revolucionarnog pokreta po svijetu, ali je nesklad između uslova u kojima su one djelovale, i relativne stabilnosti kapitalizma u Evropi, uticao da ove partije vremenom postanu statične, dogmatične, bez ikakvog uticaja i kontakta sa masama. Treba svakako naglasiti da je nedostatak oslonca, na koji bi se oslonile ove organizacije i koji bi im pomogao u njihovom razvoju, jedan od uzroka slabosti revolucionarnog pokreta u Evropi. Pojedine grupe koje su shvatile značaj ispravnosti na revolucionarnoj teoriji, objektivno nisu mogle ni da učine više u postojećim uslovima, jer bi u protivnom nužno zapadale u avanturizam. No, većina tih evropskih partija nije imala ni unutrašnje snage da održi revolucionarnu liniju, i nužno su klizile u bljutavi reformizam zakićen revolucionarnim parolašenjem.

Nastavi čitanje

Partija rada i pobuna narodnih masa u BiH

tuzla_protest_9   Pripadnici i simpatizeri PR su se od prvog trenutka uključili u narodni bunt u BiH. Posebno su bili aktivni u Tuzli gde su se i odigrali ključni momenti koji su doprinjeli širenju protesta i na ostale gradove. Drugovi su pokazali veliku hrabrost u sukobima sa policijom. Drugovima iz BiH su se pridružili i pripadnici PR iz Srbije i učestvovali na protestu u Sarajevu. Klika na vlasti pokušava pobunu naroda kanalisati u građanske forme protesta kako bi izbjegli gnjev nezadovoljnih narodnih masa, dok druge političke snage pokušavaju na talasu narodnog nezadovoljstva ojačati svoj politički uticaj i pokrenuti ključna pitanja za daljnje ustrojstvo BiH, a to može ponovo postati regionalno i šire pitanje…

   Bez obzira kako se bude dalje odvijala situacija u BiH, za pripadnike PR je ovo dragocjeno iskustvo jer su zajedno sa narodnim masama u njihovoj pobuni, a svojim neposrednim učešćem stiču iskustva koja će im biti korisna u daljnjem toku klasne borbe. PR smatra da je ovo tek početak akivnijeg klansog otpora narodnih masa, ne samo u BiH, nego i šire – na prostoru bivše Jugoslavije.

   Mir među narodima!

   Rat među klasama!

Stav PR – januar 2014

pr-sastanak-2014  PR smatra da je poslije višedecenijskog rastakanja i dezorjentacije radničke klase i dominacije nacionalističke svijesti, započeo proces ponovnog jačanja klasne svijesti u masama na prostoru bivše Jugoslavije. Tome je svakako doprineo poraz koji su nacionalisti doživjeli na ovim prostorima i njihova nesposobnost da ostvare svoje reakcionarne ciljeve. Mase su shvatile da im nacionalizam nije donio ništa dobro. To je otvorilo prostor za postepeno jačanje klasne svijesti, i spremnost da se odlucnije brane interesi same klase.

  Potiskivanje nacionalizma je i posledica interesa samog multinacionalnog kapitala, jačanje klasne borbe u okruženju, a prvenstveno sve težeg položaja masa izloženih sve žešćoj diktaturi kapitala. Sa zaoštravanjem klasnih tenzija raste zainteresovanost za političke ideje i organizacije koje zastupaju interese radničke klase i obespravljenih slojeva. Sa porastom grupa, oživljavaju se i stare ideje i podjele na revolucionarnoj ljevici, a što može dovesti i do nove konfuzije i lutanja u borbi protiv diktature kapitala. Ta konfuzija i neposobnost izgradnje širokog antkapitalističkog i antiimperijlsiatičkog fronta, samo bi pogodovala nadirućem fašizmu da ovlada masama.

  PR svoj odnos, prema zastupnicima odredenih političkih ideja, gradi prevenstveno sagledavanjem njihove prakse, odnosno koliko su te ideje u skladu sa interesima radničke klase, i koliko su zastupnici tih ideja spremni da ih brane i potvrdjuju u samoj praksi. Stoga će PR u narednom periodu nastaviti da ukazuje na štetnost i boriti se protiv svih onih shvatanja koja pokušavaju udaljiti mase od revolucionarne borbe, odnosno da ih ometu na njihovom istorijskom zadatku podizanja nivoa klasne borbe s ciljem vođenja pobjedonosnog klasnog rata. Borba protiv malograđanskog anarhizma, dogmatske statičnosti i sektaštva, a posebno protiv kapitulantskog reformizma na revolucionarnoj ljevici je naš zadatak.